Advocaat en verzekeraar: vijandschap

Juristengrapje: twee mannen redden een drenkeling van een wisse verdrinkingsdood, nadat deze met zijn kapitale zeilboot is omgeslagen. Eenmaal op het droge blijkt de geredde een Bekende Nederlander te zijn én bestuursvoorzitter van een groot verzekeringsbedrijf. Hij vraagt zijn redders: wat kan ik doen om u beiden mijn dankbaarheid te tonen? De ene redder zegt: nou, ik zou wel graag een koninklijke onderscheiding willen. Zal ik regelen, belooft de drenkeling. Waarop de ander zegt: en ik zou graag een rolstoel willen. Maar waarom, vraagt de druipende bestuurder verbaasd. Nou, ik ben letselschade-advocaat, antwoordt deze, en als ik mijn collega's vertel dat ik een verzekeraar heb gered, vrees ik dat ik die rolstoel hard nodig zal hebben...

Tikkeltje wrang, maar de mop -gisteren door een verzekeraar met daverend succes verteld op een congres van letselschadeadvocaten- illustreert beeldend hoe twee partijen over elkaar denken. Letselschade-advocaten staan voor slachtoffers van ongelukken geregeld lijnrecht tegenover verzekeraars. En maar zelden komen ze rimpelloos tot een behoorlijke schaderegeling.

Beide partijen zijn het over één ding wel eens: de doorgaans moeizame, soms vele jaren vergende processen van schaderegeling moeten worden gestroomlijnd. De kwaliteit van de schaderegeling kan beter. Daarover ging gisteren een congres van de Vereniging van Letselschade Advocaten in Arnhem, maar helder is dat beide partijen nog lang niet door één deur kunnen.

De verzekeraars willen de regie bij schaderegelingen buiten de rechter om. ,,Wij zijn er doorgaans als eerste bij, hebben de kennis en zijn bij het hele traject betrokken'', zei mr. F. Kremer, directeur van de stichting Personenschade van het Instituut van Verzekeraars. Maar het idee dat de verzekering alle macht krijgt is advocaten een gruwel.

Dr. L.H. Pals, letselschadedeskundige bij een Asser advocatenkantoor was het krachtigst in zijn conclusie: ,,Verzekeraar die bij minnelijke schikkingen structureel veel minder uitkeren dan de rechter oplegt en daarmee de slachtoffers niet adequaat schadeloos stellen, die stelselmatig de privacy van slachtoffers ernstig schaden en die zich niet aan afspraken houden, hebben niet het morele recht op een sturende rol in het schaderegelingsproces.''

Pals had uit zijn eigen praktijk wat voorbeelden van verzekeraarsstreken. Zij zouden er zelfs niet voor terugdeinzen helikopters in te zetten om slachtoffers te bespieden. ,,Eén cliënt die na negen jaar uiteindelijk een schadevergoeding van 1,2 miljoen kreeg, ziet bij het uitlaten van zijn hond nog steeds mensen met camera's achter bomen staan.''

Kremer was niet onder de indruk, maar maakte zich wel zorgen over het vijandige klimaat tussen advovcaten en verzekeraars. ,,Wij gaan elkaar steeds meer verketteren en dat is niet goed. Waarom zet u zich zo af tegen verzekeraars? Verzekeraars zijn er niet op uit slachtoffers zo min mogelijk te betalen.''