Uitgaansgeweld

Weer een stille tocht. Ik riep mijn kinderen bij de tv en legde uit dat ik er met hen over wilde praten, over hun gevoel daarbij. Ze waren stil. Niemand wilde beginnen. Ze keken mij aan: waarover wilde ik het hebben?

Ik begon over hoe zulke drama's zomaar ineens worden aangericht. Waarom doet iemand zo? Daar we geen motieven zien, spreken we van redeloos geweld.

Het meest wordt gedacht aan de invloed van drank, drugs en groeps-machogedrag. Eventjes raakt men onder invloed z'n verstand kwijt en maakt slachtoffers. En telkens is weer de vraag van de stille tochten: wanneer komt hier een eind aan? Vraagt iedereen voldoende zichzelf af wat zíjn taak is?

,,Ik zou het nooit doen'', zegt mijn oudste. ,,Goed van jou'', stimuleer ik hem, ,,maar wie zegt: ik ga vanavond eens goed drinken en daarna iemand doodslaan?'' Onder invloed weten ze niet wat ze doen. En later krijgen ze spijt. Te laat: Je had het zover niet moeten laten komen en van tevoren het risico moeten voorkomen dat je niet meer weet wat er met je gebeurt.

,,Ik hoef niet bij jullie in de disco te zijn, maar laat deze woorden als een schaduw bij jullie zijn'', zei ik en greep mijn kans om terug te komen op een eerdere gebeurtenis.

In de oudejaarsnacht was hun vader hen gaan zoeken. In het buurthuis trof hij een ons bekende jongen, die buiten zinnen agressief was, mensen sloeg en obsceen gedrag toonde. Die jongen had te veel gedronken. Daar men de politie wilde bellen, dwong hij hem mee om bij ons thuis te kalmeren. De hele tijd gestommel, vieze woorden, vechten. Ik was goed bang. Pas na een paar uur werd die jongen door moeheid en slaap overvallen.

Laat in de middag kwam hij beneden, ziekelijk bleek en beschaamd. Zelf begon hij er niet over. Z'n ouders, door ons gewaarschuwd, kwamen hem ophalen. Vanwege z'n bleke uiterlijk vroeg z'n vader wat er aan de hand was. ,,Hij was een beetje ziek'', zei ik.

Wij hoefden niet veel te vertellen, hij begreep dat zijn zoon te veel had gedronken. Dat was een keer eerder gebeurd. Had hij zomaar een buurman aangevallen. Die wist niet wat hem overkwam: zo'n altijd aardige jongen - ineens zo gevaarlijk agressief!

,,Zijn lichaam is niets gewend, hij kan absoluut niet tegen alcohol'', zeiden zijn ouders. Hij had toen beloofd niet meer te drinken. Maar nu was het weer mis gegaan.

,,Wij kennen I. als een aardige, charmante jongen'', herinnerde ik mijn kinderen aan die situatie. Nu, bij de televisiebeelden van de stille tocht, kon ik met hen over die gebeurtenis praten. Mijn jongste zoon was toen bij z'n keel gegrepen en had zich bedreigd gevoeld. Om de striemen in z'n hals niet te laten zien, droeg hij dagen een coltrui. Hij kon er niet over praten, schaamde zich. Wij waren met redeloos geweld geconfronteerd, hadden meegemaakt hoe agressief die jongen was. Juist van hem hadden we dat nooit verwacht.

Daarom wilde ik hen met die stille tocht confronteren: om erover te praten en hen te laten beseffen dat zoiets ook hen zou kunnen overkomen. Dat ze dus moeten oppassen niet te veel te drinken en niet te veel groepsinvloed te ondergaan.

Mijn kinderen zijn niet zomaar van mij af. Ik heb mijn gesloten zoon, die zich schaamde (dat hij zich 'had laten pakken'), laten praten over de angst die hij ondervond, over hoe kwetsbaar hij zich gevoeld had. Die stille tocht gaf ons een goede gelegenheid te spreken over wat elders gebeurde, maar ook in onze eigen omgeving.

Ik ben het volstrekt eens met de vader van Daniel van Cotthem: dit is een taak voor elke ouder.