Samenwoningsplicht

Het kabinet wil de wettelijke plicht tot samenwonen van gehuwden en mensen met een geregistreerd partnerschap uit het burgerlijk wetboek schrappen.

De christelijke fracties in de Tweede Kamer zijn daartegen. Op het eerste gezicht lijkt dat voor de hand te liggen. Na het introduceren van het geregistreerd partnerschap en de openstelling van het huwelijk voor mensen van hetzelfde geslacht vindt men dit een nieuwe stap in de 'stelselmatige afbraak van het huwelijk'. Maar als men de zaak diepgaander bekijkt, is de weerstand van de christelijke fracties tegen het voornemen van het kabinet minder vanzelfsprekend, met name als het gaat om ouderen, die elkaar op latere leeftijd ontmoeten en elkaars partner worden. Iemand is door wat voor oorzaak ook alleen komen te staan of altijd alleen geweest, vindt een (nieuwe) partner, met wie hij of zij verder door het leven wil gaan. Beiden zijn zeer gehecht aan de eigen woning of hebben andere dringende redenen om die niet op te geven. Deze mensen kunnen nu niet trouwen zonder de wet te overtreden. Het niet kunnen trouwen heeft dikwijls consequenties voor pensioenrechten en erfrechten. Om dan maar één van de adressen als samenwoonadres op te geven en toch ook de andere woning aan te houden, lijkt mij een kunstgreep, die moeilijk past in de opvattingen van de christelijke partijen. Bovendien kan dat heel vervelende gevolgen hebben. CDA-woordvoerder Van de Camp stelde dat 'het samenwonen juist het kenmerk is van het huwelijk'. Mijns inziens wordt hier samenwonen verward met samenleven. Concluderend kan ik niet inzien welk bezwaar er op grond van de christelijke moraal aangetekend kan worden tegen een bezegeling met een huwelijk van een samenlevingsvorm zonder samenwonen. Dit is mijns inziens in geen enkel opzicht een uitholling van het huwelijk. Integendeel, juist het huidige gedoogbeleid met betrekking tot het niet naleven van de samenwoonplicht van gehuwden is nadelig voor de waardering van het huwelijk.