Conflict over huurbeleid

Het conflict tussen staatssecretaris Remkes (VVD) van volkshuisvesting en een meerderheid van de Kamer onder aanvoering van de PvdA over de huren sleept zich maar voort.

Dat is in die zin verbazingwekkend dat de afstand tussen de kemphanen materieel niet zo verschrikkelijk groot is. Met een beetje inschikkelijkheid zou eruit te komen moeten zijn. In plaats daarvan zien we aan beide kanten een houding van onverzettelijkheid.

Voor een deel is het conflict het voorspelbare gevolg van de vage afspraak die de coalitiepartijen anderhalf jaar geleden in het regeerakkoord hebben vastgelegd. Die afspraak is dat de gemiddelde huurverhoging zich beweegt in de richting van het inflatieniveau.

In dat licht hebben PvdA en D66 tegenover Remkes geen poot om op te staan. De staatssecretaris kan de verhoging met 4,25 procent die hij voorstelt, met het regeerakkoord in de hand gemakkelijk verdedigen. Als PvdA en D66 het anders hadden gewild, hadden ze in de zomer van 1998 hun hand moeten opsteken en niet met deze rekbare afspraak moeten instemmen.

Maar daarmee is niet alles gezegd. Remkes mag in coalitieperspectief het gelijk aan zijn zijde hebben, daar hebben de rest van de Kamer en vooral de mensen om wie het gaat, de huurders, niet direct een boodschap aan.

Zij mogen verlangen dat de staatssecretaris heldere argumenten hanteert en niet schermt met verwachtingen die het rijk bij de woningcorporaties heeft gewekt, toen deze vijf jaar geleden werden verzelfstandigd. Dat is tegenover de corporaties misschien een bewijs van een betrouwbare overheid, als argument in een publiek debat is het onvoldoende.

Toch moet worden gevreesd dat de ruimte die de corporaties opeisen een onvermijdelijk gevolg is van hun verzelfstandiging. Daardoor werden zij gedwongen commercieel te opereren. Het deel van de Kamer dat zich bij deze logica niet wil neerleggen, had eerder over de gevolgen van de verzelfstandiging moeten nadenken. Een van die gevolgen is dat de politiek veel van haar vroegere invloed op de huursector heeft verloren.

Remkes borduurt in feite logisch op de eerder genomen stap voort. Zijn tegenstanders, voorop de PvdA, houden tegenover de huurders de illusie overeind dat ze nog veel in de melk te brokkelen hebben.