Er zijn momenten waar je het bij 'gelijk hebben' had willen houden. En dat gelijk krijgen geen enkele voldoening brengt.
Het is als staan temidden van de ruïne die ooit je huis moet zijn geweest. Tussen de scherven en het puin denk je met heimwee terug aan de tijd waarin je gelijk had, dat je gas rook en je het energiebedrijf tevergeefs waarschuwde. Lag het verschil in het vermogen van enkele reukorganen of in weigerachtige meetapparaten? Het gelijk krijgen ging daarna gepaard met een flinke knal. Pats, boem deed mijn tv-toestel zaterdagavond toen een aimabele mevrouw het portier van haar auto opendeed terwijl een meute journalisten haar likkenbarend opwachtte. Het zal je maar overkomen dat het staatshoofd van je land glimlachend in gijzeling wordt genomen door de propagandamachine van een staat die mede geleid wordt door een 'racist pur sang' (Ed van Thijn in het tv-programma Buitenhof). Was Beatrix maar zo kinderachtig genoeg geweest om naar de kinderachtige oproepen te luisteren die haar vroegen niet als eerste en enige Europese staatshoofd naar Oostenrijk af te reizen. Maar de vorstin vond het beter gehoor te geven aan andere oproepen: die van volwassen politieke commentatoren die haar verzekerden dat het niets uitmaakte, dat overal in Europa de sneeuw even koud en wit is.
Haar schuld is het dus niet helemaal. Ze werd ook bijgestaan door een premier die zijn politieke onbekwaamheid meer dan ooit op een verpletterende manier bewees. Een minister-president die in zijn onmetelijke naïviteit en rol van blinde waakhond van de monarchie werkelijk geloofde dat men ook in een crisissituatie een onderscheid kon maken tussen een privé- en officieel bezoek van een staatshoofd. Wist u soms niet meer, majesteit, dat de leugen regeert? Het resultaat is dat het imago van Nederland overal in de wereld aanzienlijk is beschadigd. Te beginnen in Israël waar zich nog tal van Nederlandse overlevenden van de holocaust bevinden. Maar gelukkig zijn er nog tal van leugentjes voor handen om de aftocht, zo snel mogelijk, af te blazen: een verzwikte enkel, een verkoudheid en wat dringende zaken thuis. Dan blijven alleen maar wat beelden over. En die van de mevrouw die glimlachend uit haar auto stapt, bergen we dan op naast die van haar zoon en de premier toen ze hossend met wat militairen de val van Srebrenica met gepaste joligheid vierden.
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.