Tenbult gelukkig dankzij ijshockey

Hoe de bekerfinale ijshockey vanavond ook afloopt, coach Andy Tenbult van de Heerenveense Flyers blijft zich een tevreden mens voelen. Hij is blij met zijn talent en heeft het naar zijn zin in Nederland. Hij is voldaan over de progressie van zijn team. Conclusie: ,,Ik ben niet rijk, maar wel gelukkig.''

Zelf vindt hij dat hij zijn voorspoed aan ijshockey heeft te danken. Het is zijn levenslijn. Dat kan ook bijna niet anders als je uit Levack (4500 inwoners, North Ontario) komt. Daar heersen de Canadese hete zomers en koude winters.

,,Van dertig graden plus tot dertig min.'' Tenbult werd er in 1960 geboren, uit Nederlandse ouders die in 1953 geëmigreerd waren. ,,Ik was de vierde van zes; we waren goed katholiek.''

In Levack speelt de jeugd ijshockey. ,,Iedereen. Voor een team met vijftien spelers stonden vijftig kinderen te dringen. De concurrentie was groot. Ik had talent, speelde altijd in teams uit een hogere leeftijdsklasse.''

Zijn eerste geluk. Leven in Levack. ,,Vanaf mijn twaalfde moest ik thuis meewerken om het ijshockey te betalen. Sneeuw ruimen, een krantenwijk, werk op de skiheuvels, 's zomers gras maaien. Ik had altijd baantjes. Een hard leven? Welnee, wij vonden het normaal'', aldus Andy Tenbult.

Hij bereikte zijn doel niet. ,,Ik was net niet goed genoeg voor de hoogste divisie. Daarom ben ik in '79 naar Nederland gekomen, daar kon ik wel mee.'' Waarna een opsomming volgt van clubs die hij diende, een opsomming van 21 jaar ijshockeyleven in Nederland.

,,Dat was niet de bedoeling'', lacht hij. ,,Ik was na drie jaar van plan terug te gaan en in Canada werk te zoeken.'' Het werd werk in Valkenburg waar hij zijn vrouw ontmoette. ,,Ik vond werk in de hotelkeuken van mijn schoonouders. Daar heb ik ook aardig Nederlands geleerd.''

Weer prijst Tenbult zijn geluk. ,,Was ik teruggegaan naar Canada, dan was het ijshockey voorbij geweest. Ik had dat jammer gevonden, want mijn leven draait om sport. Nu trouwde ik, kreeg twee prachtige kinderen, meisjes. En ik kon hier actief blijven in ijshockey.''

Nu is hij coach van de Flyers. Zijn seizoendoelstelling, in de top-vier eindigen, heeft hij inmiddels gehaald. Heerenveen bereikte afgelopen weekeinde de play-offs in de competitie. De bekerfinale van vanavond tegen de Amsterdamse Tigers noemt hij een onverwacht succes. ,,Het is het resultaat van teameenheid. Samen uit, samen thuis is onze kracht. Toen ik bij Heerenveen kwam, waren het allemaal groepjes. Dat is dodelijk voor een teamsport.''

De Flyers leven weer in Friesland.

,,Bij de eerste wedstrijd zaten er driehonderd mensen, nu komen er 2200. Iedere thuiswedstrijd is een feest. Als je je maar voor honderd procent geeft, komen de mensen wel. Er bestaat een wisselwerking met het publiek. Na afloop komen de spelers in de supportersbar- één grote familie.''

Bij gebrek aan een goede, betaalbare verdediger nam Tenbult op 29 oktober zelf de stick weer ter hand. ,,Ik heb vijftien wedstrijden meegespeeld. Dat is zwaar! Ik merk het aan mijn lijf; het lichaam krijgt veel klappen. In mijn elleboog zit een botje los en mijn knieën zijn stuk, maar ik zeur niet. Ik ben geen menselijk wrak. Ik ben tevreden over mijn conditie.'' Hij wijst op Nijmegen-speler Cuomo. ,,Die is 45. Komt trouwens ook uit Levack.''

Ook bondscoach Doug Mason komt uit de buurt, uit Sudbury, dertig kilometer verderop. ,,Een grote coach, een goed mens ook.'' Toch was de relatie met Mason lange tijd vertroebeld, gevolg van typische Nederlandse omstandigheden. ,,Hij trainde Tilburg, ik Nijmegen. Die clubs mogen elkaar niet. Van lieverlee werden we daarin meegezogen.''

Nu ze allebei een andere club hebben (Mason traint Krefeld), heeft Tenbult zijn landgenoot pas geleden maar eens opgebeld. ,,Hij schrok eerst. We hebben het uitgepraat. Niet lang, één minuut. Ooit konden we goed met elkaar opschieten, nu kunnen we dat weer.'' Tenbult zou graag de trainingen van Mason met het Nederlands team meemaken. ,,Als alle Nederlandse coaches dat zouden doen, zou het ijshockey er een stuk beter van worden. Iedere coach kan veel van hem leren.''

Leren, Tenbult vindt het erg belangrijk. ,,Zelf heb ik nooit les gehad. Wij moesten het onszelf maar leren. Gewoon doen was de beste praktijk.''

Maar net niet voldoende, zo heeft hij ervaren. Dus benadrukt Tenbult het belang van goede opleiding, ook voor Nederlandse jeugd. ,,Ik ben er in de herfstvakantie bij Heerenveen mee begonnen. Met zes van mijn spelers en de assistent-coach van Nijmegen heb ik de jeugd ijshockeyles gegeven. Power-skating, individuele techniek met de stick, evenwicht, hockey skills, you know? We hadden 48 kids, tussen vijf en zestien jaar, uit Heerenveen, Groningen en Amsterdam, vier dagen lang.'' Zijn conclusie: ,,De oudere generatie denkt dat er een neergang is in het ijshockey. Ik verzeker je dat dat niet zo is. Ga maar eens het ijs op met de jonge generatie, dan leer je wel anders.''