Stoppen omdat je geen zin meer hebt

Afgelopen dagen trok Teletekst onze aandacht met het bericht: 'Scheidsrechter zorgt voor unicum in het voetbal'. Erop af. Wat zou er gebeurd wezen: scheidsrechter twee doelpunten gemaakt, voor beide partijen? Een penalty gehouden?

Dit stond er: midden in de wedstrijd, tijdens het nemen van een hoekschop was scheidrechter Stephen Weighill van het veld gelopen om niet meer terug te keren: ,,Ik had geen bijzondere reden. Ik had er plotseling genoeg van en ben vertrokken. Voetbal kan ik niet meer verdragen.''

Het is misschien niet gebruikelijk of sportief om tijdens een wedstrijd weg te lopen, zie ook de Amerikaanse verkiezingen, maar het komt vaker voor dan ze bij Teletekst denken. Afgelopen weekend nog stapte Jelmer Beulenkamp tijdens de NK afstanden verward van het ijs.

En wie, zoals ik, graag het joggen en hollen van anderen gadeslaat ziet niet anders. Kijk, daar komt weer zo'n oudere jongere met een band in het haar aangesneld. Maar opeens, zonder enige zichtbare reden houdt hij ermee op en begint hijgend te sloffen.

Het kost me nooit veel moeite om me zo'n beslissing voor te stellen. Je hebt er gewoon tabak van. Als wij op het veldje achter voetbalden gebeurde in feite niets anders. Partijtjes smoorden meestal omdat de een na de ander het voor gezien hield. ,,Nou ik moet weg hoor'', hoorde je dan. Men wandelde van het veld, nam een hoopje kleren mee en verdween. Afgelopen. Weg.

In de georganiseerde sport is het een haast vergeten mogelijkheid maar in feite is het heel natuurlijk: je stapt op omdat je naar huis moet of geen zin meer hebt.