Buig het boompje met beleid als het jong is

Met de opvoeding van onze kinderen kunnen we bijdragen aan het voorkomen van redeloos geweld. Laten we streng zijn, doch rechtvaardig.

Binnen een jaar weer een stille tocht. Nu vanwege de dood van Daniel van Cotthem in Vlaardingen. Ik was erbij en weer getuigden 25000 mensen hun medeleven en betrokkenheid bij wat in onze samenleving niet wordt geaccepteerd, geweld. De troost die nabestaanden hierdoor krijgen is van ongelooflijk groot belang. Het helpt hen in hun rouwproces.

Een kind verliezen op deze manier is haast ondraaglijk. Alleen lotgenoten begrijpen elkaar in dit verdriet. De steun en troost van familie en vrienden is noodzakelijk. In geval van moord wordt aan het rouwproces woede toegevoegd, waarmee nabestaanden geen kant op kunnen. Dan worden de reacties van media, journalisten en columnisten ook belangrijk. Na de stille tocht in Zwaagwesteinde stuurde de moeder van Marianne Vaatstra mij foto's en krantenknipsels. Zij vroeg zich af waarom deze stille tocht niet wordt genoemd met de andere tochten. Ik weet uit ervaring hoe je je vasthoudt aan iedere vorm van medeleven. Elke ontkenning in welke vorm dan ook, voelt als een ontkenning van je kind. Jij wilt het wel van de daken schreeuwen: mijn kind werd vermoord. Omdat het voor jezelf nauwelijks te bevatten is, zoek je steun en betrokkenheid.

Het enige wat de nabestaande steeds weer vraagt, is: noem de naam van mijn kind, het mag niet vergeten worden. Noem de stille tocht die voor Marianne werd gehouden, het is zo troostend.

De lijst met namen van vermoorde kinderen groeit en groeit. Het witte lint met de namen van onze kinderen wordt langer en langer. Als er een naam wordt vergeten doet dat lichamelijk pijn bij de nabestaande.