Kruizinga (1)

Toen ik las over de aanhouding van Piet Kruizinga, ex-voorzitter van de christelijke politiebond ACP, als verdachte van verduistering van subsidiegelden bestemd voor de bevordering van arbeidsdeelname en opleidingen, was ik geschokt.

Wat mij echter hindert is de manier waarop hij in de publiciteit tracht zijn blazoen te zuiveren. Ik wil mij niet uitspreken over schuld of onschuld. Dat oordeel komt slechts de rechter toe. Maar de heer Kruizinga zou vanuit zijn toenmalige positie hebben moeten weten dat zaken transparant dienen te zijn. Zeker waar het gaat om subsidies en de verantwoording van de besteding daarvan. Dan kan er geen sprake zijn van 'niet altijd even doorzichtig beheer'.

Was het niet beter geweest als Kruizinga zijn energie had gestoken in verbetering van de onderlinge verhoudingen binnen het bondsbestuur, een kerntaak waarvoor hij toch een redelijk inkomen genoot. En de verantwoording van de subsidiestromen had overgelaten aan iemand die daardoor ook een plekje op de arbeidsmarkt had kunnen krijgen en daartoe wellicht ook opgeleid had kunnen worden?

Ik wacht op het rechterlijk oordeel en verzoek Kruizinga, in belang van de ACP-leden en ook van hemzelf en zijn gezin, zich de komende tijd van publiciteit te onthouden. En binnen de christelijke kringen waarin hij en ik verkeren, is het een groot goed dat zowel stommiteiten als zonden voor vergeving in aanmerking komen wanneer wij oprecht berouw tonen.