Aan Jörg Haider valt voorlopig nog niet te ontkomen. Alle weekbladen schenken er ruime aandacht aan. De Amerikaanse Time en Newsweek en het Duitse Die Zeit hebben er omslagverhalen aan gewijd, terwijl het Duitse Der Spiegel maar weer eens uitpakt met het eigen Duitse schandaal, dat van de zwart-geld-affaire bij de christen-democratische CDU.
De Britse Economist stelt simpel in een commentaar dat Jörg Haider en zijn partij onaangenaam zijn, maar niet ondemocratisch. En als de Oostenrijkers hen in de regering willen hebben, dan moet dat maar gebeuren en moeten buitenlanders dat niet proberen tegen te houden. The Economist kan het niet laten Frankrijk te prikkelen. ,,Communisten van wie de voorzaten Stalin koesterden en die wel erg traag waren met het veroordelen van zijn misdaden, bevolken vandaag de dag de ministeries in Frankrijk. Meneer Haider mag dan niet veel beter zijn dan zulke mensen, veel slechter is hij ook niet.''
Michael Ignatieff windt zich in Time op over de volgens hem hypocriete reacties in Europa. ,,Tenzij Fort Europa begint met het bestrijden van zijn eigen chauvinisme, heeft het niet het morele recht Fort Oostenrijk de les te lezen.'' Volgens Ignatieff zijn vooral de sociaal-democratische SP & Ouml; en de christen-democratische üVP schuld aan de opkomst van Haiders FP & Ouml;. ,,De kiezers van de FP & Ouml; hebben genoeg van 'de grote coalitie', die 50 jaar regeerde... Een stem voor Haider was een stem tegen vriendjespolitiek, corruptie, de gebruikelijke Europese politiek.''
Michael Eliott verbaast zich in Newsweek zeer over het wereldwijde rumoer rondom Haider en het wereldwijde zwijgen rondom de weigering tot op heden van het Ierse Republikeinse Leger, Ira, zijn wapenarsenalen op te geven. ,,Het was geen goede week voor hen die ervan overtuigd zijn dat 'Europa' synoniem is voor tolerantie, moderniteit en hoogstaande democratische gewoontes. In het Oosten krijgt de EU er een regering bij met daarin een partij, wiens leider er zacht gezegd een onsmakelijk verleden op na houdt, terwijl aan het andere, westerse eind van de Unie het Noord-Ierse vredesproces in een diepe crisis zit omdat het Ira zijn wapens en bommem niet wil opgeven. Veertien EU-landen willen de bilaterale banden met Oostenrijk opschorten en Amerika heeft zijn ambassadeur voor consultatie teruggeroepen. In het Ierse geval, fulmineert Eliott, heeft er, 'tenzij ik even iets gemist heb', niemand enige kritiek gehad op het Ira, terwijl de politieke arm van het Ira, de Sinn Fein, wel in de Noord-Ierse regering zit. Krachtige veroordeling door Washington? Een woedende verklaring van de Duitse minister van buitenlandse zaken Joschka Fisher? Niets van dat alles... Het Ira weigert gewoon een kenmerk in het beschaafde debat te accepteren, namelijk dat het geweer geen plaats heeft in de moderne politiek. Waarop Elliot dan maar het 'briljante' commentaar aanhaalt van The Irish Times, de belangrijkste krant van de Ierse Republiek, 'die stelt waar het (bij het Ira) op staat': ,,een fascistisch standpunt waarbij politieke en paramilitaire opties tegelijkertijd open worden gehouden''.
En laat het nu toch helemaal niet goed gaan met de wilde konijnen in Duitsland. Wildbiologen en jagers, waarschijnlijk om verschillende redenen, maken zich grote zorgen, meldt Der Spiegel. Oryctolagus cuniculus, maakt zijn spreekwoordelijke vermenigvuldigingscapaciteit niet meer waar. Er is sprake van een dramatische teruggang in verschillende Duitse deelstaten en volgens de jagers zijn vossen en roofvogels, die het in Duitsland goed doen, daarvan de schuld. Onzin, zegt bioloog Günther Heideman, roofvogels en vossen zijn niet in staat een konijnenbestand, dat zich op volle snelheid voortplant, te bedreigen. Onderzoek geboden dus en het bleek dat bij gevangen konijnen het afweersysteem onvoldoende werkte. Een soort konijnenaids? Te vroeg om dat vast te stellen, aldus de onderzoekers.
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.