Mink K.; de rechter en justitie hebben heel wat uit te leggen

Het lijkt de voorraadkamer van de wapenleverancier Q van geheim agent James Bond wel. Zo typeert een woordvoerder van de politie de in september aangetroffen wapens in een woning aan de Nachtwachtlaan in Amsterdam. Fleurige 'schietparaplu's', gedistingeerde schietkoffertjes, vuistpistolen en raketwerpers. Naar nu blijkt is een deel van de inbeslaggenomen wapens afkomstig van de Amerikaanse en Jordaanse veiligheidsdienst. Mink K., eerder in het nieuws vanwege een omstreden deal met justitie, wordt korte tijd later opgepakt.

De advocaten van Mink spoeden zich naar de rechtbank om de rechter ervan te overtuigen het proces achter gesloten deuren te voeren. Vanwege de 'staatsveiligheid', zo vertellen zij geheimzinnig. Tot ieders verbazing willigt de rechter dat verzoek in. Mink laat de rechter weten in het openbaar niet te kunnen zeggen wat hij weet. Waarom niet? Wat vertelt Mink wél achter gesloten deuren en níet in het openbaar? Komt de justitie-deal tijdens de gesloten zitting soms aan de orde? Waarom leveren Amerikaanse veiligheidsdiensten wapens aan een crimineel? De rechtbank en de advocaten doen er het zwijgen toe.

In 1992 komt Mink K. voor het eerst in beeld, wanneer de Friese politie een inval doet in een boerderij te Oudebidtzijl. Naast een grote partij wiet - naar verluidt gecontroleerd doorgelaten - treft de politie ook honderd kilo semtex aan. Bij toeval houdt de politie korte tijd na de inval een Golfje in de buurt aan. De bestuurder van de auto is Mink K. De rechter oordeelt later dat het niet verboden is om met een auto rond te rijden in de buurt van een inval. Mink mag weer naar huis.

Twee jaar later vindt de politie opnieuw een partij semtex, wapens en negentig kilo cocaïne in een huis. De wapens zijn gewikkeld in een plastic tas, waarop later een duimafdruk van Mink wordt gevonden. De rechter spreekt hem niettemin vrij wegens onvoldoende bewijs. Zijn medeverdachte en oud-Ajax profvoetvaller Ton B. verdwijnt wel in de cel. Hij wordt aangehouden met een kofferje met 2,2 miljoen gulden inhoud. In de jeep van de vriendin van B., een ex-Dolly Dot, zijn de wapens vervoerd.

Ton B. vertelt de rechter nooit van Mink te hebben gehoord, maar op het moment suprême vertoont de officier een video-opname uit Amerika waar beide heren in één auto zitten, op weg naar het WK voetbal. De rechtbank bepaalt in 1995 dat Mink toch moet zitten: zes jaar gevangenisstraf. Het hof spreekt hem echter vrij. Later krijgt hij alsnog zes jaar.

Mink K. is dan inmiddels vertrokken naar het zuiden. In België wordt hij ervan verdacht een Brusselse rijkswacht te hebben omgekocht. Mink wilde tegen betaling inzage in de dossiers over internationaal gezochte criminelen. Een jaar later komt dat aan het licht. De Belgische politie start een zoekactie.

In 1998 wordt hij aangehouden bij de Spaans-Franse grens. Mink wordt in Frankrijk vastgehouden tot zijn uitlevering aan België. In die periode wordt Mink veelvuldig in het geheim bezocht door de Amsterdamse officier van justitie, Teeven. Het zou gaan om 'verkennende gesprekken'. In november van dat jaar maakt Mink één miljoen gulden over aan justitie. In ruil voor informatie uit het criminele milieu belooft justitie Mink niet langer te vervolgen, tenzij het om levensdelicten gaat.

Terug in Nederland is Mink K. vrij man. Op grond van BVD-informatie legt de Haarlemse officier van justitie, Sneijder, een verband tussen de vele vrijlatingen van Mink en een lid van het hof. Volgens Sneijder heeft raadsheer W. Ottolander via een sportschool contact met de douanebeambte C. de Jongh. De Jongh heeft een rol gespeeld bij de gecontroleerde drugsinvoer in de tijd van de IRT. Ottolander ontkent de aantijging. Hij geeft toe de doaunebeambte weleens privé gesproken te hebben, maar nooit over een gedeelde (criminele) kennis.

Even lijkt de storm geluwd, maar dan loopt Mink K. in september toevallig tegen de lamp. De politie forceert na een lekkageklacht van benedenburen zijn woning. Daar wordt een complete oorlogsuitrusting aangetroffen.

Mink K. heeft opnieuw heel wat uit te leggen. Dat hij dat achter gesloten deuren wil doen sterkt, zo niet bevestigt, het vermoeden dat hij over informatie beschikt die het daglicht niet kan verdragen.

Dat een rechter daarin meegaat, past een democratische rechtsstaat niet.