Een stembevel

Samen met zijn Annie wil Charles Dempsey zo vlug mogelijk op vakantie. Wat zal de reisbestemming worden voor het bejaarde stel uit Nieuw-Zeeland? Tasmanië? Winters Australië? Of toch Heidelberg? Reken er maar op dat de internationale media alle stappen van de Dempseys zullen volgen.

Charles wordt er thans zo ongeveer in z'n eentje verantwoordelijk voor gehouden dat niet het door Fifa-president Sepp Blatter zo nadrukkelijk aanbevolen Zuid-Afrika in 2006 het achttiende WK-voetbal mag organiseren, maar Duitsland. Toen het op 6 juli in Zürich op stemmen aankwam, distantieerde Charles zich van het stemadvies (Zuid-Afrika!) waarmee hij op reis was gestuurd. Het was overigens meer een stembevel dan een stemadvies dat Oceanië hem had opgelegd, maar zelfs daar had de krasse Nieuw-Zeelander maling aan.

In toenemende mate heb ik begrip voor Dempsey. Alle Afrikanen en alle Blatters mogen roepen wat ze willen -er wordt beweerd dat het een corrupt zaakje is geweest bij die stemming- maar ik sluit niet uit dat Dempsey juist om die reden zijn beslissende stem 'neutraal' heeft gehouden. Een leven lang had hij zich in Auckland met keurige banen door het immigrantenbestaan geslagen, als grote man van de voetbalbond van Nieuw-Zeeland en later als de president van de voetbalkoepel van Oceanië had hij een prachtige naam opgebouwd en toen was hij ineens terechtgekomen in een sfeer van bedreigingen en lokkertjes.

De Zuid-Afrikanen speelden op zijn eergevoel en vroegen tussen neus en lippen door of Annie van diamanten hield. De Duitsers boden via trekpop Kaiser Franz een lederen broek aan en Claudia Schiffer toonde zich in haar volle bekoorlijkheid aan Charles, die hier wel even opgewonden van werd, maar toch meteen weer dacht aan zijn Annie. Wat een slechte wereld, vond Charles en verontwaardigd stemde hij blanco. Dat was weliswaar de kaart van de Duitsers, maar ja, Charles kon het verder ook niet helpen dat allerlei andere bobo's vóór Duitsland en dus tegen Zuid-Afrika hadden gestemd.

Zwart Afrika is nu des duivels. Duitsland deugt niet en Dempsey is een verrader, zo kan in het kort de stemming worden samengevat. Zelf kijk ik hier sinds mijn eerste en enige bezoek aan Zuid-Afrika genuanceerder tegen aan. In juni 1997 speelde het Nederlands elftal ter ere van Nelson Mandela een interland in Johannesburg tegen Zuid-Afrika. Drie dagen voor dat duel interviewde ik de (zwarte) secretaris van de Zuid-Afrikaanse voetbalbond. Die man liet mij Johannesburg zien. Hij gaf mij het dwingende advies het levensgevaarlijke centrum van de stad niet in te gaan en het gekrioel van de ontelbare massa's in de golfplaatwijk nabij het cricketstadion alleen vanuit een hard rijdende auto te bekijken. Stoppen voor een stoplicht was niet verstandig, want dat had talloze automobilisten hun voertuig en tevens hun leven gekost.

Heeft dit land niets beters te doen dan te hengelen naar de organisatie van een honderden miljoenen dollars kostend sportevenement, zo vroeg ik mij af. Die dagen vond ik het een mal idee, het WK-voetbal op het continent, waar het toernooi om de Africa Cup meestal al een puinhoop is. Ik besefte dat mijn opvatting de grote, rijke landen van pas kwam, maar moest ik om die reden voor Zuid-Afrika zijn?

Een tussenoplossing is misschien een betrekkelijk welvarend, doch klein voetballand het WK-voetbal te laten organiseren. Steeds weer Duitsland is natuurlijk ook niet ideaal. Persoonlijk zit ik te denken aan Nieuw-Zeeland.