'Intifada, intifada, intifada, ja!'

Vooraan lopen de jongeren, allochtone jongens en meisjes die de strijd van de Palestijnen aan het hart gaat. Ze zijn wild, rennen en schreeuwen in de rondte. ,,Intifada, intifada, intifada, ja!'', zingen ze, soms getooid met Arafat-shawls.

Keer op keer moet de ordedienst ingrijpen als een van hen leuzen dreigt te gaan roepen die niet mogen -zinnen waar de woorden 'aan het gas' in voorkomen, of toespelingen op Hitler. ,,Trap niet in de val die journalisten voor je opzetten, waarschuwt de ordedienst de jongeren.'' Want journalisten willen juist de ongeregeldheden vastleggen. De vorige keer toen er in Amsterdam een vreedzame demonstratie werd gehouden onder de leuze 'Vrijheid voor Palestina', brak immers achteraf een groepje jongeren los die wild scanderend door de stad rende en meer mensen beledigde dan eigenlijk de bedoeling was. Dat die jongeren toen niet met harde hand door de politie werden gearresteerd, zorgde voor een klein hoofdstedelijk relletje. De organisatie van de eerste tocht moest publiekelijk afstand nemen van de jongeren, en ook daarna bleef de hoofdstad morren over rechtsongelijkheid.

Dit keer zal dat de organisatie niet gebeuren. En ook de politie zal een tweede keer hardhandig ingrijpen, zo wordt de jongeren gedurende de hele tocht te verstaan gegeven. ,,Jouw gezicht vergeet ik niet meer'', zegt een agent tegen een van de drukste jongens. ,,En ik werk de komende vijftien jaar nog in Amsterdam.'' Maar de harde woorden van de politie worden niet in daden omgezet als een zestal jongens even later toch uit de stoet breekt om de discussie aan te gaan met een tweetal vrouwen die vanaf een brug 'Israel!' naar de demonstranten roepen.

,,Doe nou niet, daar heb je niets aan'', haalt een vriendelijke agent ze terug, op de hielen gezeten door de ordedienst van de demonstratie die alles op alles zet om incidenten te voorkomen.

Het was al een hele toer om opnieuw toestemming te krijgen voor een demonstratie: in verband met de naderende pakjesavond was het de ruim dertig organiserende groeperingen verboden in het centrum te betogen. Uiteindelijk werd de demonstranten het Oosterpark toegewezen, waarvandaan een kleine route mocht worden gelopen langs voornamelijk kantoorgebouwen in Amsterdam-oost. De weinige fietsers, wandelaars en automobilisten hoeven niet heel lang stil te staan om de optocht voorbij te laten gaan. De stoet van demonstranten voor de Palestijnse strijd is kleiner dan de organisatie had gehoopt, maar nu er hoogstens driehonderd mensen zijn gekomen, wordt de nadruk gelegd op het feit dat deze demonstratie een signaal is, en 'een begin van een lange reeks demonstraties, waaraan uiteindelijk ook volksvertegenwoordigers in mee moeten lopen'.

Het is een klein maar kleurrijk begin, met vooraan de bijna niet in toom te houden jongens, daarachter de kinderen die foto's meedragen van Palestijnse kinderen in het ziekenhuis of doodgeschoten op straat. Daarachter weer de moeders, gevolgd door communisten en socialisten: oude bazen, die menen dat niet alleen Palestina vrij moet, maar Nederland erbij moet worden bevrijd. ,,'t Is de schuld van het kapitaal, en dat weten wij allemaal.''