Ineens zijn ze volwassen geworden

De vroegere onderwijzer van Daniel van Cotthem vertelt wat diens dood onder zijn oude klasgenoten heeft teweeggebracht.

Zondag, 9 januari, om vijf voor twee gaat de telefoon. Het is Barry. Hij heeft een droevig bericht, zoals hij zelf zegt. Daniel is doodgeslagen op het station. Op dat moment weet je niet wat je zeggen moet. Dan komen de gedachten. Daniel, zo'n vriendelijke en enthousiaste jongen. Is hij slachtoffer geworden van geweld? Dat kan toch niet waar zijn! Een kwartier later belt Nelson. Ook hij wil zijn verhaal vertellen. Hij is hevig ontdaan. Een aantal klasgenoten is al bij hem thuis. Al gauw is bijna de hele groep verzameld. Ze praten over wat er moet gaan gebeuren. Morgen gaan we om half acht bloemen leggen bij het station. Als een lopend vuurtje gaat dit rond. Ook de media krijgen er weet van en het wordt bekendgemaakt.

Op maandag verzamelt zich een groep van enkele duizenden mensen op het Verploegh Chasséplein. In stilte en geëmotioneerd trekt de stoet achter de familie aan naar het station. Na afloop van de plechtigheid blijft de groep van Daniel nog achter om op hun eigen manier het verdriet te verwerken. Wat een saamhorigheid!

Op donderdag is de begrafenis. Met de groep staan we in een halve kring om het graf van Daniel.

In stilte, overmand door verdriet, nemen we afscheid.

Dan is er vrijdag de stille tocht. Een massale herhaling van de korte tocht van maandag. Een protest tegen het brute geweld, zo maar, zonder enkele reden of aanleiding.

Laten we in Nederland eens goed wakker worden en beseffen dat gedrag niet te tolereren valt. Het moet met alle mogelijke maatregelen voorkomen worden! Iedereen, overheid en individu, zal zijn verantwoordelijkheid moeten nemen.