Anders, beter, fitter en sterker: Capriati

PARIJS - Jennifer Capriati won zaterdag ook het tweede Grand Slam van het jaar. De Amerikaanse versloeg Kim Clijsters in de prachtige finale van Roland Garros met 1-6 6-4 en 12-10.

Capriati haalde op veertienjarige leeftijd, elf jaar geleden, de halve finales van Roland Garros. Als voorbeeld van hoe het niet moet. Altijd maar vooruit geschreeuwd door bloedfantieke bloedverwanten. Ouders die alleen met het allerbeste genoegen namen. Voor zichzelf. Maar wat Jennifer wilde? Daar vroeg niemand naar.

Het meisje van alle records werd in recordtempo naar de rand van de afgrond gestuwd. En erover heen geduwd. Ze raakte het spoor volledig bijster, slikte rare pillen, stal een ring. En toen haar eindelijk gevraagd werd wat ze werkelijk wilde, toen paps en mams eindelijk naar háár luisterden, toen besloot ze te stoppen.

Na tweeënhalf (school)jaar keerde ze begin '96 toch terug op de baan. Om beloftes in te lossen. Maar zonder dezelfde fouten te maken. Zonder die altijd maar pushende ouders. Vader Stefano en moeder Denise mochten nog wel mee, maar als ze haar de ruimte gaven. De ruimte om mee te praten, om zelf te denken, zelf te beslissen. Om gelukkig te zijn.

Een wonderkind groeide en bloeide op, groeide uit tot een volwassene die kan verwonderen. Jennifer Capriati sloeg de afgelopen jaren al een leuk balletje mee in het circuit, maar echt overtuigend was het niet. Ze was er zelf niet gelukkig mee, en dát... Dat was na jaren van kinderarbeid toch het uitgangspunt geweest.

Eind vorig jaar besloot ze het nog eens te proberen. Anders. Beter. Ze moest fitter worden, sterker. De nieuwe aanpak werkt, zo blijkt. Capriati staat op de vierde plaats van de wereldranglijst, hoger dan ooit. En ze heeft dit jaar al twee Grand Slams achter haar naam. Ze werd gisteren een voorbeeld voor de jeugd genoemd. Dat is natuurlijk onzin. Haar comeback is mooi, maar een verleden met drugs en diefstal, met eng-fanatieke ouders: dat is niet iets om trots op te zijn. Wat dat betreft verdiende de verliezer van gisteren, en haar ouders, meer respect.

Kim Clijsters bereikte vrijdag de leeftijd van de papieren volwassenen (18). Als een gezonde dochter, van ouders met gezond verstand. Vader Lei (een voormalige voetbalinternational) en moeder Els (een Belgische turnkampioene) lieten haar vrij. Ze was nooit een wonderkind, gewoon een kind dat leuk kon tennissen en daar plezier in had. Dat was genoeg.

Het zijn ook niet de ouders die beslissen. Clijsters wordt al vijf jaar begeleid door Karl Maes. ,,Kim heeft een beetje de ruimte nodig, ze heeft vrijheid nodig. Mijn verdienste is het om af en toe mijn mond te houden. Kim is geen ezelin, ze weet zelf precies wat er van haar wordt verlangd.'' In Vlaanderen hadden ze al veel eerder voor de volwassen benadering gekozen.

,,Ik kan me Jennifers halve finale van elf jaar geleden nog goed herinneren'', aldus de Belgische die toen dus zeven was. ,,Ik lette altijd speciaal op haar, omdat we dezelfde tenniskleren van Diadora droegen. Maar bij ons thuis is Jennifer nooit als slecht voorbeeld besproken. Jonge speelsters worden tegenwoordig ook veel beter begeleid.''

Clijsters was de eerste Belgische in een Grand Slam-finale. Er zaten voor haar prinsen, prinsessen, ministers en heel veel landgenoten op de tribune. Vlaamse en Waalse fans: voor één keer was het land één.

De benen van Clijsters moesten haast wel trillen. Maar nee, het was Capriati die in het begin het meeste last van zenuwen had. Clijsters had een pet tegen de zon en oogkleppen om het hoofd koel te houden, zich niet af te laten leiden. De Vlaamse keek naar haar tegenstandster, de ballen en de lijnen. Dáár hield haar wereld op. Ze speelde onbevangen en onverstoorbaar.

Clijsters sloeg af en toe onbarmhartig hard, maar misschien was het toch jeugdige overmoed dat ze zaterdag niet in twee sets won. Ze wilde te graag domineren, was ongeduldig. Ze gaf Capriati soms geen kans fouten te maken. Clijsters ging te geforceerd op zoek naar het laatste punt van de ralley en grossierde in dropshots die lang niet kort genoeg waren.

De Belgische fans riepen het na de eerste set: Het is patat. Dat is Vlaams voor: Die is binnen. Het werd haute cuisine. De derde set was 79 minuten lang van het allerhoogste niveau.

Clijsters sloeg zaterdag de meeste aces (4 tegen 1), de meeste winners (15-12), maakte de meeste breaks (7-6), de minste dubbelfouten (7-8), de minste onnodige fouten (76-79) en de meeste punten (131-126). Drie keer was ze twee punten verwijderd van de eindzege, maar na bijna tweeënhalf uur was het Capriati die het eerste matchpoint kreeg. De Amerikaanse benutte een paar minuutjes later het tweede.

,,Jennifer speelt nu op het niveau dat iedereen elf jaar geleden al van haar verwachtte'', zei papa Stefano. Zonder blikken of blozen. Alsof hij niet de aller- allerhoogste verwachtingen had gehad.