Jongmans zoekt houvast in de hal

Europese indoorkampioenschappen vormen in een olympisch jaar per traditie surrogaat voor het grote werk. Maar zij kunnen voor Nederlandse atleten een nuttige tussenstap vormen. Stella Jongmans kan op dat podium mogelijk een lang verstoord evenwicht herstellen, waar Robin Korving de honger naar een eerste 'aansprekende' titel hoopt te stillen.

Met name een mentaal niet zo uitgebalanceerde atlete als Jongmans weet uit ervaring hoe louterend een succesje op de indoorbanen kan werken. Niet voor het eerst in haar carrière kruipt de Nootdorpse middenafstandsloopster uit een diep dal en vindt ze daarbij houvast op de krappe 200 meter-banen. Begrijpelijk was zaterdag in Sindelfingen dan ook de blijdschap toen ze in haar eerste wedstrijd sinds maanden net als hordenloper Korving meteen voldeed aan de limiet voor de EK indoor, van 25 tot en met 27 februari in Gent.

Bij Jongmans heeft de geest de mogelijkheden van haar atletische lijf slechts een enkele maal kunnen bijhouden. Zoals dat bij haar vroegere collega en huidige manager Ellen van Langen met haar lichamelijke kwetsbaarheid uiteindelijk precies andersom was.

In juni 1992 legde Van Langen in Hengelo de basis voor haar Olympische titel op de 800 meter. In haar schaduw brak Jongmans in diezelfde race door. Maar de tijd (1.58,61) die zij in haar jeugdige onbevangenheid liep, heeft ze onder de druk die daarmee loskwam nooit meer kunnen overtreffen. Al heeft ze diverse malen gedacht dat wintersuccessen een ommekeer inluidden.

Jongmans werd in 1994 derde op de 1500 meter tijdens de EK indoor in Parijs; twee jaar later was ze in Stockholm met zilver zelfs de eerste Nederlandse die op de 800 meter een Europese medaille won. Maar met uitzondering van 1997 (achtste op de WK in Athene) zette ze daar tijdens de grote buitentoernooien slechts falen tegenover.

Toch blijft ze volharden. Gesteund door de onevenredig grote hoeveelheid publiciteit die ze ondanks alles altijd weet te genereren. Waarmee ze, na verlies van de A-status van het NOC-NSF en al haar sponsors, er eind vorig jaar in slaagde een succes te maken van de oprichting van een vriendenclub. In Sport International zegt ze daarover: ,,De oprichting van die vriendenclub heeft me m'n goede gevoel teruggegeven. Het gaat me niet om het geld. Het is belangrijker om te zien dat mensen nog in me geloven.''

Jongmans, een wonderlijk fenomeen toch in de Nederlandse atletiek, koos vorig jaar voor de harde oostduitse aanpak van Springstein, die zich rot schrok van haar slappe mentaliteit. Met de rigoureus verhoogde trainingsintensiteit hoefde niet lang te worden gewacht op lichamelijke protesten. Maar ondanks het door blessures mislukte jaar, leeft Jongmans nog altijd op een minimum budget in Maagdenburg en lijkt haar optimisme ongebroken.

Toch werd ze voor de wedstrijden in Sindelfingen hard geconfronteerd met haar sportieve teloorgang in de afgelopen twee jaren. Haar managers Van Langen en Jos Hermens moesten al hun overredingskracht aanwenden om de 28-jarige atlete op de startlijst te krijgen. Jongmans beloonde hun vertrouwen met de derde plaats op de 800 meter, vlak achter haar Duitse trainingsgenoot Yvonne Teichman en de Russin Natalia Duchnova. Haar 2.01,39 was tot haar verrassing zo ver onder de gestelde richttijd van 2.03,50, dat Jongmans maar meteen aankondigde op 2 februari in Erfurt een aanval te willen doen op het Nederlands record 1000 meter van Ellen van Langen.

Wat dat betreft heeft Robin Korving een nog stouter plan. De atleet opende in Sindelfingen zijn indoorseizoen op de 60 meter horden met een tweede plaats achter de Amerikaan Tony Dees in 7,68. Hij wil de komende maanden diezelfde afstand in elk geval lopen in Karlsruhe, Athene en tijdens de NK en EK in Gent.

Voorts staat op 7 februari een uitstapje gepland naar het Finse Tampere, waar in de immense hal niet alleen speerwerpen op de rol staat maar ook een 110 meter horden. Vorig jaar won Korving die wedstrijd; komende maand wil hij op deze incourante indoorafstand een gooi doen naar het (uiteraard officieuze) wereldrecord.