'Er zijn hier nergens standbeelden'

Ashot kijkt zijn eenkoppige publiek recht in de ogen, opent zijn mond en zingt zuiver en doordringend 'O sole mio'. Met zijn linkerhand wuift hij een vriendje weg dat hem uit de slaapzaal komt halen - nu even niet, ik treed op.

Ashot, zoon van een scheikundeleraar en een natuurkundige, weet precies wat hij wil, wat hij leuk vindt en wat niet. ,,Ze eten hier in Nederland steeds op tijd, daar houd ik niet van. Tussen de middag is er brood, niet warm eten. En de tomaten zijn hier vies.''

Hij laat zien wat de kerstman bracht, via Pax Cristi Kinderhulp. Een robot, lego, een kleurdoos en een beer met kerstmuts, Santa genaamd. ,,Ik houd van hem, want ik houd van kerstmis'', zegt hij stralend. Zijn lievelingsknuffel thuis is al even internationaal: Simba de leeuwenkoning.

Dat er ook in Ashot een grootheid schuilt is zeker. Hij is intelligent en muzikaal zeer begaafd. In Nederland zou hij kunnen kiezen tussen universiteit en conservatorium, in zijn woonplaats Jerevan is zijn toekomst hoogst onzeker. Zijn docenten zoeken een sponsor. Armenië zit aan de grond sinds de aardbeving in 1988, een slopende oorlog met Azerbeidzjan, en een economische blokkade. Ashots ouders zijn hun baan al jaren kwijt. Zelf zit hij op een kostschool, zodat zijn vader, moeder en grootmoeder de eenkamerwoning slechts met hun drieën hoeven te delen. Bovendien krijgt hij op de kostschool ten minste fatsoenlijk te eten. Hoewel om de dag borsjt en sporitsj -een soort pap- niet meevalt. En ook al is het koud op de Apeldoornse slaapzaal, het is lang zo koud niet als op zijn school in Jerevan. Daar zijn de ramen stuk en in de lokalen is het nooit warmer dan twaalf graden Celsius.