We weten niet of dat erg is

Wilson kan donderspeechen over de tanende biodiversiteit, maar ,,wat beweer je er eigenlijk mee, dat ons voortbestaan van biodiversiteit afhankelijk is?', reageert Wim ter Keurs, hoofd van de Leidse vakgroep milieubiologie. Zijn scepsis: ,,Gaat de bedreiging van meer dan twintig vogel- of zoogdiersoorten hier en daar in de wereld de hele mensheid treffen? Waar blijft de onderbouwing daarvoor? Wat zegt het dat in landen als Brazilië, Argentinië India, China en Australië, giganten met zoveel zoogdiersoorten, er twintig worden bedreigd? Geen wonder dat kleine landen in Europa er zo gunstig uitspringen. Eigenlijk zou je het percentage bedreigde soorten per land moeten kennen.'

Volgens Ter Keurs ontbreekt een deugdelijke meetlat voor biodiversiteit en de mate waarin een beknotting daarvan bedreigend is voor mens en andere dieren. Iedereen bedient zich van een deelverzameling van het krioelende geheel, Zoals op deze kaart: Venezuela moet vrezen voor twintig vogelsoorten, Zuid-Afrika voor twintig zoogdieren.

,,Het zijn bijvoorbeeld allemaal gewervelde dieren. Waar blijft de rest, de overige miljoenen? En over de zeeën verneem ik niets in dit dreigende scenario.'

,,In beschermde gebieden moeten totale ecosystemen worden ontzien: alsof daarbuiten geen natuurwaarden bestaan, en alsof er ook maar één iemand is die weet wat een 'totaal ecosysteem' betekent.'

Zulke hoge eisen hoeven we aan dat systeem niet eens te stellen, suggereerde hoogleraar moleculaire genetica Arthur Rrsch onlangs: ,,Het voortleven van de grote populatie homo sapiens wordt op dit moment verzekerd door hooguit twintig cultuurgewassen en tien gedomesticeerde diersoorten.' Moet het zonder, we stappen over op algen, bacteriën en schimmels. Trouwens, zoveel medicijnen levert de natuur nu ook weer niet.

Natuurlijk, homo sapiens banjert overal doorheen, maar schreeuw nu niet moord en brand op basis van louter vage dreigementen, vindt Ter Keurs. ,,Probeer eerst duidelijker te omschrijven in welke mate biodiversiteit een noodzaak is en welke richtlijnen voor ons handelen daaruit volgen.'