Verkamman

Woensdagmiddag gaat de telefoon. Een medewerker van het Duitse weekblad Stern zegt behoefte te hebben aan enkele minuutjes klankbord. Wat ik van Frank Rijkaard vind. Hoe ik Frank als persoon zie, in psychologische zin vooral. Acht jaar geleden heb ik de Autobiografie van dr. Albert Willem van Renterghem bewerkt, twee dikke pillen van in totaal bijna dertienhonderd bladzijden over de geschiedenis van de hypnose- en psychotherapie in Nederland, maar heb ik sindsdien zo veel inzicht in de psyche van de mens, dat een medewerker van Stern mij uitnodigt zijn telefonische klankbord te zijn?

Als het over een bondscoach gaat, gaat het vaak over het al dan niet behouden van diens baan. In psychologische zin klets ik tegenover de medewerker van Stern wat in de ruimte. Net als ik denk dat mij ook nog wel een klankbordvraagje over Rudi Völler te wachten staat, zegt de medewerker voldoende interessante achtergronden te hebben om nu in Zeist met de trainer van het Nederlands elftal het echte gesprek aan te gaan. Zal ik straks nog in het stukkie voorkomen?

Wanneer ik heb opgehangen, vraag ik me af, wat er zo interessant was aan wat ik heb gezegd. Fijne man, Frank Rijkaard. Onervaren als coach, grote speler geweest, beetje lullig ge daan met Overmars, Ronald is natuurlijk geen rechtsbuiten, broer Frank moet ook weer gauw gaan voetballen, anders wordt het niks. Tsja, en steeds maar niet winnen hè, da's toch ook wel lastig.

Maar kom, u weet hoe het is, Nederlandse voetballers zijn geen grootheden op het gebied van vriendschappelijk interlandvoetbal. Een oefeninterland is geen EK-interland. Begrijpt u wel? Wat zegt u? Of dat in psychologische zin een groot verschil maakt, vriendschappelijk voetballen of kwalificatie-voetballen? Ach, wat denkt u er zelf van?

Bij nader inzien houd ik er niet van om klankbord te zijn. Ga lekker zelf ontdekken wie Herr Rijkaard is. Wat moet ik eigenlijk denken van de sportafdeling van Stern? In het actuele nummer komt een ingewikkelde crisis bij Fortuna Köln aan de orde. 'Raus aus dem Mist' luidt de kop naast een man, die een hoge hoed op zijn dikke hoofd heeft en een pistool in de mollige rechterhand. Die man is Hans 'Jean' Löring, hij is president van de club, of eigenaar. Hans poseert met het pistool omdat hij al heel wat trainers heeft afgeschoten. Jawel, in Duitsland blijf je lachen. Zou Rudi Carrel hoofdredacteur van Stern zijn?

Hans heeft grote plannen. Samen met de Oostenrijkse voetballegende Hans Krankl -tegenwoordig trainer- wil hij de club niet alleen redden, maar ook aan de top brengen! 'Hans und Hans passen im Idealfall zusammen wie Tünnes und Schül. Oder aber wie Knallerbsenstrauch und Maschenrahtzaun', schrijft Detlef Hacke.

Geen idee wat deze geheimtaal van net over de grens betekent, maar het klinkt wel dreigend. Ik vraag me af welk klankbord Detlef Hacke voor zijn stukje heeft gebeld.