Schouten

Waar was ik woensdagmiddag 11 juli 2001 rond half twee?

Ik zal het van nu af aan precies weten. In Albert Heijn. Bij de kaas stond ik even over ons beider Amerika-ervaringen te praten met Jan Donkers, ook van de popmuziek. Het is hier nu eenmaal een klein wereldje. Een paar jaar geleden zag ik zodoende Herman Brood nog wel eens langs steppen want hij was de enige die met goed fatsoen (zijn fatsoen) kon steppen - wat er daarna met dat malle vervoersmiddel gebeurde, beschouw ik als naüperij. En als ik uit mijn raam kijk zie ik het dak van het Hilton-hotel; ik had 'm bij wijze van spreken kunnen zien springen.

In dat kleine wereldje was Herman Brood op een vreemde manier erg groot. Niet dat zijn wereld op zich me veel zei. Ik ben niet van de popmuziek en zal het ook nooit meer worden, ook spuit en slik ik niet, noch vind ik dat aanbevelenswaardig. Maar sommige mensen ontstijgen hun grenzen. Brood dus. Toen ik in Groningen liep te puberen en wel eens dacht dat zelfmoord toch ook iets moois was, had je de blues. En de blues was daar al gauw Cuby and the Blizzards. En daar speelde Brood. Op schoolfeestjes. Eigenlijk begeleidde Brood zo'n vijfendertig jaar van mijn bestaan en dan gaat zo iemand je in de kleren zitten. En toen ik allang studeerde en hij met z'n Wild romance voor zichzelf begon had ik zoiets van 'O ja, Herman Brood.' Nederlands troeteljunk maar dat word je ook niet zomaar. Hij was de enige aan wie het spul lange tijd toch enigszins besteed leek. In de reportage van Jan Eilander hoor je hem zeggen dat het hem hielp zijn verlegenheid te overwinnen, en dat gevoel kreeg je sterk toen je hem de laatste maanden zag afkicken: dat hij zich weer ging generen. Dat z'n ego er maar wat bij hing. Daar heeft hij dan snel een onverlegen, spectaculair einde aan gemaakt. Eerst las ik op teletekst 'Herman Brood dood'. Vond ik wat treurig. Van het afkicken, dacht ik. Maar even later zag ik dat het zelfmoord was en dat klonk, vreemd genoeg, beter en passender. 'Je staart me van mijn tafel aan, Zelfmoord.' Schreef John Berryman (zelfmoord) over Sylvia Plath (zelfmoord). En 'nog een zelfmoord erbij om in de stapel te verdwijnen'. Brood deed het op de dag dat Hannelore Kohl begraven werd. Parallellen? Misschien. Ook hij kon het niet langer verdragen.