NS-personeel denkt niet aan het milieu

Professor Heertje vindt het belachelijk het stakingsrecht in te perken (Trouw, 13 april). Over zoiets zou ik me niet boos maken, als het in het algemeen zou gelden, maar het gaat hier om de spoorwegen.

Bij een gewone staking ligt het anders. Een staking betreft dan een beperkt onderdeel in een productieproces. De directie kan uitrekenen en bepalen in hoeverre de staking meer of minder kost dan de gemiste productie en afzet. De directie kan zelfs het bedrijf laten kapot staken. De werknemers komen dan vanzelf zonder baan. Voor klanten heeft het nauwelijks betekenis, want het bedrijf kan gewoon gemeden worden. Hoe volstrekt anders is dat bij de spoorwegen. Honderdduizenden klanten zijn op meer dan ergerlijke wijze gedupeerd en dat zou professor Heertje niet willen inperken? En hoe te denken over het milieu? Wat een milieuschade door meer autogebruik. Ook zijn de spoorwegen door deze staking weer op achterstand gekomen, terwijl het zo noodzakelijk is voor het welzijn in dit land dat zij een stap voorwaarts doen. In het belang van het welzijn van allen. Ik heb mijn NS-abonnement opgezegd en heb, net als anderen, een auto aangeschaft, omdat ik het gedonder meer dan zat ben. Het staken van NS-personeel is absoluut niet in verhouding tot de enorme maatschappelijke schade die wordt aangericht.