BSE en het soepbeen

Mag je nou nog soep trekken van een schenkel? Vlees aan een been mocht toch niet meer? En merg was al helemaal gevaarlijk. Waarom is het soepbeen nog niet verbannen?

Het lijstje van risicomateriaal, opgesteld door de ministeries van volksgezondheid en landbouw, is duidelijk: hersenen, hersenmerg, ruggenmerg, ogen, amandelen en darmen zijn taboe. Dit zijn bijna allemaal delen van het rund die weinig of niet gegeten worden in Nederland. Maar de woorden 'hersenmerg' en 'ruggenmerg' geven aanleiding tot verwarring. Hier blijft vooral 'merg' hangen en liefhebbers van ossobuco of van zelfgetrokken runderbouillon met een flinke mergpijp vragen zich bezorgd af hoe het kan dat er nog steeds schenkels en losse mergpijpen te koop zijn. Riskant is echter alleen merg dat bestaat uit zenuwweefsel (hersenmerg en ruggenmerg). Het merg in mergpijpen bestaat uit botweefsel en dat is niet riskant. Ga dus gerust door met het trekken van bouillon, het eten van ossobuco en zelfs met het eten van merg op een geroosterde boterham, als u daar dol op bent. Ook ossenstaart kunt u blijven koken of stoven, want het merg in de staartbotjes bestaat uit botweefsel en niet uit het riskante zenuwweefsel.

Er blijken nog meer misverstanden en vragen te zijn. De term 'risico-organen' blijft al te gemakkelijk hangen als de - onjuiste - gedachte dat 'orgaanvlees riskant' zou zijn. Maar lever en nieren kunnen rustig gegeten worden en ook de poes kunt u op hart trakteren. (In tegenstelling tot honden lijken katten ontvankelijk te zijn voor BSE-besmetting. Maar ook hier zijn de berichten geruststellend: de 'risicomaterialen' worden zonder meer vernietigd en dus niet gebruikt voor ingeblikt voedsel voor huisdieren.)

Op het vernietigen van de risicomaterialen worden geen uitzonderingen gemaakt. Ook aan de fabriek waar flesjes rundvleesjus worden gemaakt, wordt alleen BSE-veilig vlees geleverd, net als aan de frikadellen- en gehaktballetjesfabrikanten en de soepen- en sauzenmakers.

Ook in andere Europese landen zijn maatregelen tegen BSE genomen, dat is voor ons interessant omdat ruim twee derde van het rundvlees dat we consumeren wordt geïmporteerd. Sinds 1 september 2000 heeft de verkoper van vlees de plicht om het land waaruit rundvlees afkomstig is te vermelden, al geldt dit om praktische redenen nog niet voor rundergehakt en bereid rundvlees. ,,De reden is dat meerdere en wisselende herkomsten aan de orde kunnen zijn'', is de weinig overtuigende verklaring die we via het Voedingscentrum krijgen. De herkomstaanduiding bestaat uit enige woorden tekst, zoals 'Geslacht in... (land)', gevolgd door het nummer van het slachthuis, en dan 'Uitgesneden in... (land)', gevolgd door het nummer van de uitsnijderij. Bij supermarkten wordt het vlees al van deze informatie voorzien, bij onverpakt rundvlees moet de slager de gewenste informatie kunnen geven.

En wie nog steeds bang is voor het eten van biefstuk en runderrookvlees moet maar bedenken dat volgens een onderzoek in Engeland de kans dat je je bij het eten van rundvlees verslikt en daaraan overlijdt duizenden malen groter is dan dat je door het eten van rundvlees gekke-koeienziekte zou oplopen. En dat de kans op een voortijdige dood effectiever wordt verkleind door het stoppen met roken of deelnemen aan het verkeer, dan door te stoppen met het eten van rundvlees.