Ephimenco

Er hangt iets in de lucht.

Iets dat in staat moet worden geacht de tragedies, conflicten en ingewikkelde vraagstukken van de laatste tijd even te doen vergeten. Ieder volk, hoe ernstig en diepzinnig ook, heeft recht op vermaak. Een juiste dosering van pret, nijverheid en bezinning is de conditie voor geluk. Je hebt natuurlijk de gestandaardiseerde bronnen van pret die het hele jaar door functioneren. Televisie, bioscopen, musea of winkels. Je kunt funshoppen en voor het scherm dromen dat je eindelijk een miljonair of een spermadonor aan de haak hebt geslagen. Maar snel slaat de verveling toe. En of dit stukje, om de dag, voor vrolijk entertainment kan zorgen betwijfel ik. Het volk wil brood en spelen, maar in de winter zijn de recreatieparken en de voetbalstadions dicht. Je kunt ook niet bij een tropische temperatuur gezellig ingeblikt uren in de file zweten op weg naar een kust die je pas aan het einde van de dag misschien zult bereiken.

Rest alleen nog de kou. Straffe oostenwind, dalende gevoelstemperatuur, bevroren leidingen, wintertenen, levensgevaarlijke gladheid op de wegen, hoge energierekeningen, gesprongen lippen, kortom alle vrolijke voortekens waar het volk al jaren op zat te wachten en die niet anders dan een periode van onvoorstelbare pret kunnen inluiden. In de ogen van de weermannen glinstert nu al het goed nieuws: voorlopig geen aanval van aartsvijand nummer 1. Aanval? Ja, geen dooi. Geen aangename temperaturen, terrasjes en praatjes met de buren bij een open buitendeur. Opluchting alom. Zojuist zag ik een journaalpresentator met een euforische grijns zijn gecodeerde boodschap mijmeren: in Leeuwaarden vriest het vannacht acht graden. Niet gek, maar ik weet dat die nieuwslezer pas bij -15 bereid zou zijn zijn armen triomfantelijk in de lucht te steken. Nog effe wachten dus. Maar kan ik dat nog wel? Ben ik niet zelf door het virus van de paradox geïnfecteerd? Terwijl ik dit stukje tik werp ik koortsachtige blikken door het raam en vraag ik me af wat voor snelheid ik straks op de singel zou kunnen ontwikkelen. Gisteren nog snelde ik naar buiten om een groepje schoolkinderen de huid vol te schelden. Ze waren bezig bakstenen te werpen. Op het ijs van de singel. MIJN ijs.