Van bejubeld arts tot gauwdief

Jacques de Milliano overschrijdt de grenzen van het politieke fatsoen door de zetel in de Tweede Kamer in te nemen die is vrijgekomen door het vertrek van het CDA-kamerlid Ank Bijleveld. Hij kan dat doen, omdat de wet het niet belet. Het is dus toegestaan en zelfs verdedigbaar, maar alleen volgens het armzalige adagium van oud-VVD-leider Bolkestein dat 'alles wat niet is verboden, is toegestaan'. In morele zin is het een luizenstreek. In zulke gevallen wordt dikwijls de term 'zetelroof' gebruikt, maar dat suggereert een heldhaftigheid, waarvan deze daad nu juist volledig is gespeend.

Behalve de droge letter van de wet heeft De Milliano geen been om op te staan. Hij kan zich niet beroepen op het aantal voorkeursstemmen, want hoewel het er veel waren, waren het er niet genoeg voor een zetel. Maar zelfs als het er wel genoeg waren geweest, was het politiek onfatsoenlijk gebleven, want hij stond op de kandidatenlijst van het CDA en kreeg de stemmen van kiezers die er op mochten vertrouwen dat hij het CDA-program zou uitvoeren. Hij zegt dat hij nog steeds achter dat program staat, zoals hij naar zijn zeggen ook achter het program stond, toen hij twee jaar geleden na zes maanden de CDA-fractie, de Kamer en later ook de partij verliet.

Tegelijk verklaarde De Milliano dat een zeker 'verdrag van Noordwijk' (een verbond van idealisten) hem heeft gesterkt in zijn idee weer in de Kamer terug te keren. Het is mogelijk dat dit document volledig spoort met het CDA-programma, maar waarschijnlijk is het niet, al was het maar dat het program van de christen-democraten geen ruimte laat voor de gauwdieverij waarvan we hier getuige zijn. De Milliano zei twee jaar geleden, toen hij zijn kamerzetel opgaf, dat geloofwaardigheid voor hem een kernpunt in de politiek is. Daarom wilde hij niet onder een andere vlag dan die waaronder hij was gekozen of als eenling verdergaan. Hij koos toen dus voor de koninklijke weg.

Dat roept eens temeer de vraag op wat deze man, met zijn ijzersterke reputatie als oprichter van de hulporganisatie Artsen zonder grenzen, tot zijn onfatsoenlijke daad heeft bewogen. De eerste die op het lokaas van immoraliteit afkwam, was Jan Nagel van Leefbaar Nederland, die hem graag voor zijn partij wil paaien. Dat krijg je er dus van.