Barrières nemen op de Westoever

KARAUWE - Net voorbij de Israëlische nederzettingen houdt de weg op. Een enorme hoop aarde, stenen en een paar cementblokken belemmeren de doorgang. Vijftig meter verderop is er nog zo'n barrière, waarna de asfaltweg naar de Palestijnse dorpjes weer verder loopt.

Al een halfjaar zijn hier op de westelijke Jordaanoever zeven Palestijnse dorpjes op deze manier afgesloten. De twintigduizend inwoners kunnen er slechts te voet uit, met enig klimwerk.

Vlak voor de eerste barrière staan de legerjeeps en pantserwagens plus een ambulance de demonstranten op te wachten. Een minibusje uit Tel Aviv met twaalf inzittenden en een busje uit Jeruzalem met dertien passagiers vormen de 'oogst' aan Israëlische vredesactivisten. Hun missie: de wegversperringen verwijderen. Ze vormen de harde kern van het vredeskamp. De veel grotere Vrede Nu-beweging weet zich al maanden geen raad. Ze had gehoopt dat Barak vrede zou brengen, en ze is nu ontredderd, zo niet kwaad, dat de Palestijnen Baraks aanbod hebben afgewezen en hun intifada zijn begonnen.

Een bus voert versterking aan: 24 Italianen, onder leiding van europarlementariër Luisa Morgantini, komen hun solidariteit betuigen met de Palestijnse zaak. De posities zijn al snel ingenomen. De Israëliërs klimmen op de barrière en beginnen te graven, met zandschepjes en blote handen. De Italianen vormen een rij, een soort buffer tussen de Israëliërs en het leger. Vanuit de tweede wegversperring voegen zich Palestijnen bij de Israëliërs. Maar de meesten blijven op afstand de kat uit de boom kijken. Het leger is ook aanwezig: in allerijl is het terrein tot 'gesloten militair gebied' verklaard. De onderhandelingen beginnen. ,,Demonstreren mag, graven niet'', verordonneert de majoor. ,,Het is een vredelievende demonstratie'', legt de actieleider van de 'Rabbijnen voor vrede' uit, ,,we willen alleen maar de wegversperringen verwijderen''. Het geschoffel gaat door. De Italianen, twintig vrouwen, vier mannen -niet meer de jongsten- zetten een lied in: 'We shall overcome'. Even is het in hartje Palestina terug naar de tijden van Vietnam en 'Johnson moordenaar'. Daarna klinkt over de heuvels van Samaria 'Bella Ciao', het liedje van de de Italiaanse partizanen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Met vereende kracht wordt een rotsblok omgerold. ,,Freedom'', juichen de Italianen, ,,Pace, Liberta!'' Niet dat het de doorgang iets verbetert. Het leger en de politie krijgen er genoeg van. Ze pakken een Palestijn en een Israëliër op, gegil onder de demonstranten. Ook de rabbijn verdwijnt in de boevenwagen. Later blijken de arrestaties deel van de overwinning, want die leveren 's avonds twee minuten in het journaal op. Nog vanuit de arrestantenwagen waarschuwen de activisten de pers via mobieltjes.

De situatie wordt grimmig. Luisa Morgantini vraagt zich af of het niet zaak is de boel te beëindigen: ,,Tenslotte is de symbolische overwinning behaald.'' Dan begint een tractor bij de tweede barrière te graven. ,,Haal die tractor weg'', gilt de majoor. Legerwagens rukken op. Ineens is er het verdovende geluid van de schokgranaten, gevolgd door de verstikkende lucht van traangas. De activisten rennen naar de verre wegversperring.

Na nog een uur 'patstelling' wordt de actie besloten. Uren later komen ook de 15 arrestanten vrij. Enkele activisten blijven achter in de Palestijnse dorpjes om het door te kunnen geven als het leger die nacht stoom wil afblazen. In de bus terug kan je je opgeven om als vrijwilliger een nacht door te brengen in een dorpje bij Jeruzalem, waar Israël dreigt huizen te verwoesten.