Spaanse aspergesoep

Allicht schrijft men de asperge eigenschappen toe die de liefde bevorderen. Max de Roche beweert in zijn boekje 'Koken voor de Liefde': ,,De asperge wekt zonder twijfel Venus''. Hij geeft een beproefd recept van ene Sjeik Umar Ibn Mohammed Al Nefzawi door. Om het volle profijt ervan te hebben zou je ze klaar moeten maken met in schapenvet gebakken eierdooier, kamelenmelk en honing. Heftig!

De Sjeik kon dat idee helaas niet hebben uit het oude Egypte. Wat sommigen voor een bosje asperges houden in een oeroud graf is volgens wetenschappers een bosje papyrus. Asperges kwamen pas tegelijk met de Grieken in Egypte aan. De vreemde naam hebben we dan ook via het Grieks : a-sfaragos (niet uitgesproten). Het werkwoord 'spargao' wil zeggen 'op springen staan van knoppen'. Wellicht is de term oorspronkelijk afkomstig uit het Perzisch (asparag, spruit), althans dat beweert Alan Davidson in 'The Oxford Companion to Food' op gezag van A.W. Bitting in een boek over inblikken uit 1937.

Dat neemt niet weg dat asperges echt Europees zijn. In het zuiden van ons werelddeel groeien ze nog steeds in het wild. Spanjaarden houden ervan de groene stengels als soep te eten: sopa de espárrago. Hier een voorbeeld uit de streek rond Sanlúcar de Barrameda. Met een flinke scheut sherry. Liefst een Manzanilla, de ziltige soort, die men daar maakt.

Voor twee personen:

bos groene asperges van 500 g

1/2 l water

klontje boter

50 g blanke hazelnoten, grof gemalen

1 dl slagroom

1 glas sherry Manzanilla

snufje nootmuskaat, zout

De asperges ontdoen van het houtige onderstuk. Wassen. Kopjes erafsnijden en apart leggen. Stengels in stukjes 12 minuten koken in het water. Ietsje laten afkoelen, dan met het vocht pureren in een blender.

De kopjes nu 8 minuten zachtjes gaar koken in de gebonden aspergesoep. In die tijd de hazelnoten goudbruin bakken in boter.

De soep op smaak brengen met room, Manzanilla, noot en zout. Nog heel even doorwarmen, maar niet koken. Aan tafel een schepje geroosterde hazelnoten op de soep leggen.