Vrouwentennis wacht sombere toekomst

Ook Miriam Oremans heeft zich niet kunnen onttrekken aan de malaise in het Nederlandse vrouwentennis. In de tweede ronde van de Australian Open was ze gisteren kansloos tegen de Amerikaanse Jennifer Capriati: 0-6 en 2-6.

Nog zorgelijker dan de nederlaag van de Berlicumse lijkt de toekomst. Waar bijvoorbeeld België kan leunen op grote talenten als Kim Clijsters (17) en Justin Henin (18), moeten Oremans (28) en Kristie Boogert (27) nog altijd het gezicht van het Nederlandse vrouwentennis bepalen.

Na tien jaar in het internationale circuit zijn zij hun plek in de topvijftig kwijtgeraakt. Twintigers als Yvette Basting, Amanda Hopmans en Seda Noorlander doen een poging om naam te maken. Voorlopig hebben zij echter alle energie nodig om een plaats bij de eerste honderd van de wereldranglijst te bereiken.

,,We kampen duidelijk met een generatiekloof'', weet Oremans. ,,Ik had ook liever gezien dat wij zouden worden voorbijgestreefd door jonge talenten, maar er is niks.'' Het Belgische succes is het resultaat van tennisscholen in het Vlaamse en Waalse deel van het land. ,,Zij hebben er wel tien jaar op moeten wachten. Misschien moet de Nederlandse bond ook iets opzetten dat werkt.''

Oremans probeert haar bijdragen te leveren door geregeld met de jeugdselecties te trainen. ,,Ik wil proberen een positieve boost aan die meisjes te geven. Met het laten zien van de zilveren olympische medaille en met verhalen wil ik overbrengen hoe mooi het is om bij een Grand Slam te kunnen spelen. Helaas moet je tegenwoordig op je dertiende al heel veel talent hebben om door te stoten.''

Oremans bespeurt een verandering in de begeleiding van jonge speelsters. Ze vindt dat de verhouding trainer/speelster tegenwoordig op hetzelfde niveau ligt. ,,Ik keek vroeger tegen Stanley Franker op. Ik heb van hem discipline en hardheid meegekregen. De tijd is nu anders. Mijn ouders vonden het belangrijk dat ik mijn school afmaakte en ik moest daarnaast keihard trainen. Nu telt opleiding niet meer. De dollars zijn het belangrijkste geworden.''

Aan het einde van haar loopbaan denkt Oremans niet. Ze heeft zich dit jaar tot doel gesteld terug te keren in de topvijftig. In augustus 1993 stond ze 25ste, maar in de jaren daarna is er veel veranderd. Fitheid, kracht en talent regeren nu. Toch gelooft Oremans in haar missie.

,,Ondanks alle ontwikkelingen denk ik dat ik genoeg in mijn mars heb om terug te keren bij de eerste vijftig. Vorig jaar heb ik een sterke eindsprint gemaakt en ik zit er nu weer dicht tegenaan. Ik voel me nog fris. Ik geloof dat ik mezelf voor dit jaar een reëel doel heb gesteld.''

De winnares van het olympische zilver in het dubbeltoernooi (met Boogert) heeft verwachtingen van een nieuwe ontwikkeling. In navolging van bijvoorbeeld Richard Krajicek en Mary Pierce heeft ze een laserbehandeling aan de ogen ondergaan. Na een tweede ingreep, eind januari, hoopt ze zonder lenzen te kunnen spelen.

,,Ik heb alles voor mijn carrière over. Ik denk dat ik de ballen dan beter zie en beter kan anticiperen. Als ik aan het einde van het jaar de topvijftig niet heb gehaald, moet ik misschien concluderen dat ik niet capabel genoeg ben. Het zou dan misschien tijd zijn om te stoppen, maar zolang ik er nog plezier in heb, kan ik nog wel even doorgaan. Ik ben altijd een doorzetter geweest.''

Het positieve gevoel verdween niet na de nederlaag tegen Capriati. ,,Een slechte dag op kantoor'', zo verklaarde Oremans haar foutenfestival waarin ze in vijftig minuten 35 afzwaaiers produceerde. ,,Dat heeft iedereen wel eens. Het is balen dat dit op een Grand Slam gebeurt, maar ik wil dit verlies zo snel mogelijk vergeten. Voorlopig denk ik dat ik nog kwaliteit genoeg heb.''