Verbondenheid, onderling en met de stad

ROTTERDAM - Met haar vingers tast Samiye Sahin het wandkleed af. ,,Dit onderdeel heb ik gemaakt'', zegt ze trots, als haar vingertoppen de draden wol beroeren, waarmee ze een 'klein Turks tapijtje' heeft geknoopt.

Haar vingers glijden verder over het kleed, houden even stil bij een geborduurd bruidspaar en verkennen dan de afbeelding van een vlag, samengesteld uit honderden kleine kraaltjes. ,,Welke kleuren hebben ze?'' vraagt ze. ,,Ha, iemand heeft de Turkse vlag gemaakt!'' Alle voorstellingen op het wandkleed, dat elf meter lang is en bijna twee meter hoog, wil de blinde Samiye 'zien'. Haar vingertoppen maken overuren. Een vriendin vertelt welke kleuren zijn gebruikt. Tot slot wil ze nog één keer haar eigen naam voelen, die met 217 andere namen op het kleed is geborduurd.

De Turkse Samiye viel gisteren nauwelijks op tussen de tientallen vrouwen, die in een buurthuis in de Rotterdamse Provenierswijk kwamen kijken naar het eerste 'kunstwerk' dat ze in hun leven hebben gemaakt. Allemaal wilden ze even voelen. Want over twee weken hangt het wandkleed in het historisch museum Het Schielandhuis en mag aanraken niet meer.

Twintig nationaliteiten vertegenwoordigen de 218 vrouwen uit Rotterdam die weken op verschillende plaatsen en in kleine groepen hebben gewerkt aan een deel van het kleed 'Bruidsschat'. Al die vierkante lapjes textiel, die stuk voor stuk iets vertellen over de achtergrond, herkomst en leefwereld van de vrouwen, zijn deze week aan elkaar genaaid. Gisteren mochten de vrouwen het eindresultaat bekijken: een kleurrijke plattegrond van het multiculturele Rotterdam met de rivier die doorstroomt in de rest van de wereld en eindigt in het heelal. Op internationale vrouwendag, 8 maart, wordt het kleed aangeboden aan de stad.

Voor kunstenares Tonny van Sommeren, die het project bedacht voor Rotterdam Culturele Hoofdstad en begeleidde, is het een symbool voor samenwerking en verbondenheid, onderling en met de stad. ,,Als een bruidsschat geven we het kleed mee aan alle kinderen die hier hun toekomst zullen opbouwen.'' 'Bruidsschat' houdt volgens Van Sommeren het midden tussen kunst en maatschappelijke vorming. ,,Ik wilde specifiek iets doen voor allochtone vrouwen, vooral die van de eerste generatie van wie sommigen nog steeds geen Nederlands spreken.'' Daar zijn allerlei contacten uit voortgevloeid, vertelt mevrouw Van Vliet uit Schiebroek, die zich aanmeldde toen ze hoorde van dit project. Terwijl zij aan de Schie borduurde en haar buurvrouw aan de Bosporus, praatten ze met elkaar over hun bezigheden en de kinderen, 'al was het soms met handen en voeten'.

Het project werkte zo inspirerend, dat een aantal deelneemsters bezig is met een volgend kleed, voor het buurthuis of de school van hun kinderen. Ook de kunstenares geeft een vervolg aan 'Bruidsschat'. Ze gaat trouwen, op 8 maart. ,,En jullie mogen allemaal komen.'' In plaats van een receptie is er in Het Schielandhuis een feestelijke presentatie van Bruidsschat, 'waar alles mee begon'.