'Bekeuringenboekjes bestaan dus echt!'

Nooit geweten dat ze nog bestonden: overijverige agenten die nietsvermoedende fietsers op de bon slingeren, omdat ze door rood licht rijden. Maar jawel hoor, ze zijn er nog. Niks beters te doen?

Of hij zo vriendelijk wil zijn om even van zijn fiets te stappen. Natuurlijk wil Xander Michiel Beute uit Utrecht zo vriendelijk zijn. Als een diender in uniform mij iets vraagt, dan doe ik dat, schrijft hij. ,,Het zal te maken hebben met een degelijke, gereformeerde opvoeding.''

Hoe kan ik u van dienst zijn, vraagt Beute aan de agent met de witte snor. Door uit te leggen waarom u zojuist door rood licht reed, antwoordt de agent. Enigszins verbaasd draait Beute zich om en kijkt naar het kruispunt achter het Wilhelminapark waar hij dagelijks twee keer overheen fiets. ,,Er staan stoplichten, inderdaad, maar dit is Utrecht, en geen dorp. Hier geldt een andere interpretatie van de verkeersregels. Met de fiets stoppen voor rood licht hoort daar niet bij.''

Of hij zich ervan bewust is in overtreding te zijn, vraagt de politieman met de witte snor. Tja, schrijft Beute, een overtreding is een groot woord, maar inderdaad, het is niet volgens de regels. ,,Met de jaren leer je je aan te passen aan je omgeving. Het is ondoenlijk om in je eentje te gaan staan wachten bij een stoplicht als duizenden mensen je voorbij fietsen, je verrot scheldend omdat je in de weg staat.''

Maar dat vindt de agent geen afdoende argumentatie. Hij stroopt de mouwen op en tovert een bekeuringboekje tevoorschijn. ,,Hemel! Die dingen bestaan dus echt!'', schrijft Beute verbouwereerd. Nog heel even denkt hij van doen te hebben met een staaltje psychologische intimidatie. ,,Net doen alsof hij me gaat bekeuren om me op die manier op het rechte pad te houden. Een schande.'' Maar nee. De agent is daadwerkelijk van plan Beute te bekeuren voor door rood licht rijden. Vijftig guldens gaat het 'geintje' kosten.

Wat voor reden kan ik opschrijven voor het begaan van deze overtreding, vraagt de agent. ,,Dat u haast had?'' Nee, zegt Beute. ,,Schrijft u maar op dat heel Utrecht hier door rood fietst en dat ik net als elk ander mens dus ook door rood fiets. Elke dag opnieuw, het hele jaar door. En dat er geen agent is die ooit heeft duidelijk gemaakt dat dat niet de bedoeling is.''

Dat is een nogal lang verhaal, vindt de agent. Of hij dan maar gewoon 'gewoonte' zal opschrijven. U doet maar, antwoordt Beute. ,,Het is uw administratie, niet de mijne.''

Waarom hij toch zo verontwaardigd is, vraagt de agent. ,,Iedereen weet toch dat het verboden is een rood licht te negeren?'' Nee, vindt Beute, dat weet niet iedereen. De enige manier waarop je in deze wereld kunt weten of iets wel of niet mag, is als er met enige regelmaat wordt opgetreden tegen het overtreden van een regel. Als u jarenlang consequent het door rood licht fietsen gedoogt, dan moet u begrijpen dat de burger dat als een norm gaat beschouwen. Als u van de ene op de andere dag ineens weer bekeuringen gaat geven, is dat net zo stompzinnig als dat u mij zou bekeuren omdat mijn remblokjes versleten zijn ofzo.''

De agent kucht, kijkt schuin omlaag en zegt: ,,Die remblokjes zijn inderdaad versleten. Dat gaat je geld kosten.''

Beute denkt heel even dat hij gek wordt. Maar wie het bekeuringenboekje heeft, heeft de macht.