Krajicek niet bang om in spiegel te kijken

Richard Krajicek maakt zich steeds minder zorgen om wat er gisteren is gebeurd en morgen wacht. Hoewel hij voor het eerst sinds 1992 uit de toptwintig duikelde en van een zoveelste blessure revalideert, blijft hij lachen. Dat is zijn kracht van dit moment. ,,Ik heb een haat-liefde-verhouding met tennis.''

Zijn zelfspot werkt aanstekelijk. Richard Krajicek geeft zijn woorden niet zelden een cynische lading mee. Het is zijn gevoel voor humor. Tegenwoordig. ,,Ik ben minder moeilijk voor mezelf geworden.''

In zijn ogen is de vertwijfeling verdwenen, die in vroeger dagen de ware kracht verraadde van de verbale kamikaze-acties. Krajicek heeft vrede met zichzelf gesloten. Hij lacht en schudt zijn ogenschijnlijk zo afstandelijke masker af. Zelfvertrouwen schenkt iemand het lef om de eigen persoon op de hak te nemen, zonder bijbedoelingen.

Hij last een pauze in, met een gespeelde zucht. Waarom hij zich keer op keer terugvecht na een blessure? ,,Die vraag stel ik mezelf ook.'' Dan serieus: ,,Ik heb nog steeds het gevoel dat ik een grote prijs kan pakken. Dat drijft me het meest. Ik vind winnen leuk.''

Liefde in het tennis kent vele vormen. Jan Siemerink bijvoorbeeld geniet als slaaf van de bal. Krajicek kickt meer op de beloning en voldoening die volgen op al het harde werken. Daar is natuurlijk niets mis mee, maar als geen ander moet hij zich realiseren dat de opmerking verkeerd uitgelegd kan worden. Als zo vaak.

Krajicek praat desondanks openhartig. Hij is 29 jaar en niet bang om in de spiegel te kijken. In al zijn naakte eerlijkheid ontkracht hij het beeld dat zovelen van hem hebben. De trotse vader van twee kinderen is allerminst onverschillig. Integendeel. De zoon van Tsjechische immigranten heeft lang gezocht naar de juiste bevlogenheid. En die uiteindelijk gevonden.

,,Als kind mocht ik tijdens oefeningen geen fouten maken. Het deed er niet toe welke techniek ik gebruikte, zolang de bal maar in het juiste vak terechtkwam. Dat verklaart waarom ik als prof lange tijd zo snel geïrriteerd raakte tijdens trainingen. Ik onthield alleen die ene slag die fout ging. De gedachte dat je van je fouten kunt leren, kwam niet bij me op.''

,,Het heeft me in de weg gezeten, ook in wedstrijden. Ik ben door die instelling soms te voorzichtig geweest. Ik had de neiging te wachten op de fouten van een tegenstander. De laatste drie, vier jaar gaat dat veel beter. Maar op de belangrijke punten herken je de ware aard. Dan verval ik soms weer in mijn oude manier van denken. Het heeft natuurlijk allemaal met spanning te maken.''

,,Men verwijt mij dat ik zo rustig over de baan loop. Dat ik niet zou vechten. Maar ik strijd voor ieder punt. Ik probeer mezelf alleen met mijn houding kalm te houden. Ik ben van nature streberig. Ik wil te graag. Ik ben te perfectionistisch.''

De lange tennisser is behalve charismatisch, ook vriendelijk. Hij weet wat hij vindt, maar hij pretendeert allerminst alle wijsheid in pacht te hebben. Ervaring heeft hem slechts geleerd onderscheid te maken tussen dat wat belangrijk is en wat niet. ,,Wie de regenboog zoekt, krijgt de regen erbij'', citeert hij uit eigen werk.

,,Ik ben ouder geworden en daardoor relaxter. Ik neem tegenslagen minder serieus. Ik weet nu dat ik moet relativeren. Met de resultaten is de rust gekomen. Ik heb in de topvijf gestaan en Wimbledon gewonnen. Dat zegt wat.''

Niet voor iedereen. Gezien zijn staat van dienst is Krajicek opmerkelijk vaak in negatieve zin onderwerp van gesprek. Hij vindt dat jammer, ook omdat hij de nuance vaak mist. Vorige week nog noemde de Rotterdamse toernooidirecteur Buitendijk hem een geldwolf, omdat hij 150000 dollar aan startgeld vroeg.

,,Het was slim van hem om dat cijfer te noemen'', zegt de inwoner van Muiderberg. ,,Als tennisser heb je altijd de schijn tegen. Je bent immers een grootverdienende sporter. Hoge bedragen zijn normaal binnen het circuit. De buitenwacht vergeet dat het om zakendeals gaat. In Nederland spelen is wat anders dan vóór Nederland spelen.''

Dat laatste vindt hij wel degelijk een eer. Niet voor niets heeft Krajicek zijn nek uitgestoken tijdens de Davis Cup-affaire. Hij haalde als aanvoerder van de rebellerende spelersgroep de hete kastanjes uit het vuur. Captain Michiel Schapers moest het veld ruimen.

,,Of ik dat deed voor de jonge jongens? Dat heeft meegespeeld. Maar de belangrijkste reden was dat dit seizoen onze laatste kans is om als team een goede prestatie neer te zetten. De situatie met Michiel vonden we daarvoor niet optimaal genoeg. Er zitten al vier persoonlijkheden in een team. Schapers is ook een persoonlijkheid en dat is er één te veel.''

Het is overigens zeer de vraag of Krajicek komende maand kan meedoen in het duel tegen Spanje. Hij heeft deze week weer wat meer last gekregen van zijn zoveelste blessure, dit keer een golfelleboog.

De serve/volley-specialist haalt de schouders op. Hij kent inmiddels de conjunctuur van het revalideren. Wie positief blijft denken, wordt vast beloond. ,,Ik ben best een beetje filosofisch ingesteld. Een aantal jaren geleden was ik zoekende voor mezelf. In welk opzicht weet ik niet eens. Ik probeerde een nieuwe richting te vinden.''

,,Als je in God gelooft, is alles te verklaren. Maar ik ben niet gelovig. In het zen-boeddhisme kan ik me het beste vinden. Van dag tot dag leven. Je geen zorgen maken om wat er gisteren is gebeurd of wat er morgen wacht.''

Met zo'n instelling denkt hij het leven van de reizende sporter nog twee jaar te kunnen volhouden. Maar misschien is het na dit seizoen al mooi geweest. Hij weet het niet. ,,Ik neem wat dat betreft mezelf ook niet meer al te serieus. Vijf jaar geleden zei ik dat ik binnen vier jaar zou stoppen. Ach. Ik heb altijd een haat-liefde-verhouding gehad met het tennis.''