'Het mag best meer circus worden'

GROESBEEK - Met een opgestoken middelvinger maakte Bas van Dooren op de finishlijn duidelijk wat zijn mening was over de manier waarop zijn rivaal Bart Brentjens in de slotronde van de Nederlandse kampioenschappen mountainbiken naar zijn vierde titel was gereden.

Nee, vrienden zullen ze nooit worden. Maar in de kantine van de Groesbeekse voetbalclub Germania vond het duo elkaar een half uurtje later in hun kritiek op de Nederlandse wielerunie. De KNWU behandelt hun discipline al jaren als 'een ondergeschoven kindje'. En dat moest maar eens gezegd worden.

Het simpele feit dat zowel voorzitter Joop Atsma als directeur Peter Nieuwenhuis op het NK ontbrak, sprak volgens Brentjens boekdelen. ,,Het mountainbiken kan voor jongeren een goeie basis kan zijn voor de wielersport. Maar in het hoofdbestuur zitten mensen die dat niet beseffen. Ze hebben alleen affiniteit met het wegwielrennen. Als het NK op de weg is, lopen er allerlei coryfeeën uit het verleden rond, Raas, Knetemann, Post, noem maar op. Die bestuurders vinden het mooi om met hen te praten. Het mountainbiken heeft nog niet die historie.''

Op de Spelen in Sydney kwam dat volgens Brentjens scherp aan de oppervlakte. Goed, de prestaties van hem en Van Dooren vielen tegen. ,,Juist dan kun je best wat aandacht gebruiken. Maar het interesseerde de heren niets. Ja, bij Leontien van Moorsel stonden ze vooraan mee te springen. Je merkt telkens opnieuw dat wij er als mountainbikers maar een beetje bijhangen.''

De lot van de nationale topcompetitie is een veeg teken. Het aantal wedstrijden is teruggelopen van vijf naar twee. De organisatie van Spaarnwoude haakte af omdat de KNWU niet akkoord ging met een wijziging in het programma. Van Dooren: ,,Als er nou honderd organisaties stonden te trappelen dan kun je als KNWU hoge eisen stellen. Maar dat is niet het geval.''

Volgende punt: bondscoach Leo van Zeeland is nog steeds in zijn eentje verantwoordelijk is voor de opleiding, alle categorieën, van jeugd tot mannen en vrouwen, en zelfs het downhillen. Gekkenwerk, vindt Brentjens. ,,Voor de weg is er voor elke discipline en categorie een bondscoach. Dat is scheef.''

Van Zeeland zelf zou er ook graag een extra kracht bij hebben. 'Voor een deel' onderschrijft hij de kritiek op zijn werkgever. ,,In andere disciplines wordt duidelijk meer geïnvesteerd.'' Maar het is, gaf Van Zeeland aan, een internationaal veelgehoorde klacht. Het mountainbiken is overal aangesloten bij wielerbonden, terwijl de cultuur daar traditioneel op het wegwielrennen is gericht. Het meer trendy en alternatievere mountainbikewereldje trekt ander volk.

Bas van Dooren heeft ideeën genoeg om zijn sport verder te ontwikkelen. Enkele wereldbekerwedstrijden zouden ingepast kunnen worden in massaevenementen zoals die nu al bestaan. ,,Er is belangstelling genoeg voor onze sport maar we zijn nog zoekend naar de juiste structuur. Mountainbiken mag best meer circus worden. We hebben al het imago van een survivalsport en dat moeten we versterken. Mensen identificeren zich graag met afzien, uitputting, kijk naar Parijs-Roubaix. Op die manier moeten wij ook helden gaan creëren.''

Het is hoog tijd, vinden Brentjens en Van Dooren, dat de KNWU zich met dat proces gaat bemoeien. Enig recht van spreken hebben ze wel. Brentjens staat momenteel eerste op de wereldranglijst, Van Dooren doet amper iets voor hem onder. Concurrentie uit eigen land ondervonden ze in de bossen van Groesbeek niet. Samen vonden ze elkaar in de tweede ronde. Van Dooren trachtte enkele malen om weg te springen, maar het parcours was voor de lichtgewicht uit Ravenstein niet selectief genoeg.

,,Dit was wegwielrennen'', smaalde hij. De hele wedstrijd had Van Dooren de ketting op het buitenblad liggen. ,,Dat zegt genoeg. Mountainbikefietsen hebben niet voor niets drie bladen voor.'' Brentjens deed de kritiek af als het gezeur van een verliezer. ,,Als Bas had gewonnen, had je hem niet gehoord. In het buitenland hebben we meestal ook maar twee bladen nodig.''

Het gekissebis was terug te voren op een akkefietje bij de bevoorradingszone in de slotronde. Van Dooren: ,,Bart wilde me rechts passeren, maar ik hield het gat dicht. Hij duwde me toen weg. Hij was kwaad, ik had aan de kant moeten gaan. Een beetje zwak.'' Brentjens lachte minzaam, ook om die middelvinger. ,,Ik wist dat op die plaats de beslissing zou vallen.''