Verband tussen God, natuurkunde en Naomi Campbell is ver te zoeken

Biofysicus Schins gebruikt de spirituele 'geest' als een handige noodoplossing voor wat hij niet via de natuurwetenschap kan verklaren.

Een vraag waarop de quantummechanica geen antwoord weet: hoe komt het dat een lichtdeeltje de ene keer wel door glas vliegt en de andere keer terugkaatst? Topmodel Naomi Campbell zichtbaar achter buizen van glas.FOTO REUTERS

Moet je God als eerste oorzaak postuleren bij de big bang, zoals dr. Juleon Schins zegt? (de Verdieping, 19 februari). Maak je dan niet een categoriefout door een spiritueel element in te voeren in een natuurwetenschappelijk debat? Immers, natuurwetenschap kan toch per definitie niet verklaren of er een God of 'geest' bestaat. De spirituele verklaring voor het ontstaan en de route van de big bang maakt van God een handige noodoplossing voor wat natuurwetenschappelijk nog niet (of nooit) kan worden beantwoord. Daarom geloof ik ook niet, dat het toeval in de quantumfysica de mogelijkheid van het bestaan van de geest opent. Terecht merkt Schins op, dat 'toeval' slechts een verlegenheidsantwoord is. Je noemt iets toeval, omdat je het waarom niet weet. Maar om hier nu ineens een beïnvloedende geest op te voeren, dan spring je van de ene methode van analyseren over op een andere. Spiritualiteit of godsdienst is een andere manier van zien naar de werkelijkheid. Die twee zienswijzen moet je niet door elkaar halen, dan glijd je uit. Dat gebeurt dan ook met de opmerking van Schins, dat het wellicht ook mogelijk is geweest, dat een mens (Christus) op het water kon lopen. Dit over het water lopen is echter geen natuurkundige, maar een spirituele werkelijkheid, een religieuze metafoor. Je maakt godsdienst belachelijk door religieuze waarheden natuurkundig te nemen. Bovendien, zou ooit een mens echt op het water kunnen lopen, hoe betrouwbaar zijn dan nog de natuurwetten? En welke gek zou dan niet proberen of hij ook een uitzondering vormt?