Allochtone talen

Mohamed Rabbae komt met de bekende achies en klachies betreffende onderwijs in allochtone en levende talen (Podium, 14 april). Hij beweent het ernstig tekortschieten van de overheid ten aanzien van de lessen in eigen taal en cultuur: in het Turks en Arabisch wel te verstaan.

Alsof er in de laatste dertig jaar geen andere mondjes-van-over-de-grens dit land zijn binnengewandeld. Een collega verwonderde zich vele jaren geleden al over het verdwijnen van Turkse en Marokkaanse leerlingen naar de Eigen Taal- en Cultuurlessen, onder schooltijd. Opmerkingen van de werkers in het veld dat deze praktijk smeekte om het vergroten van achterstanden, werden politiek-correct van de hand gewezen. Op onze school aan de rand van Amsterdam zaten Koreaanse, Chinese en Tsjechische kinderen uit christelijke gezinnen. Die klantjes verzuimden nooit. Hun families vertrokken in hun eigen, vrije tijd naar Amstelveen, Rotterdam of Arnhem. Daar ontmoetten zij hun land- en geloofsgenoten. Zij vierden er hun erediensten en onderwezen hun kinderen in eigen taal en cultuur. IJverig, verstandig en voor eigen rekening. Hoe die kinderen terecht zijn gekomen? Prima!