Ephimenco

Hoewel tot de mogelijkheden behorend, had ik me nooit afgevraagd hoe een dodelijk virus dat een gezond lichaam binnendringt zou aanvoelen. Nu weet ik het.

Gisteravond kwam een speciaal geneesheer langs die een assortiment ingewikkelde instrumenten uit zijn rugtas haalde. Tevergeefs. Bedroefd keek ik in het zwarte gat. Het zwarte scherm. Hij schudde met zijn hoofd: niets meer aan te doen, de harde schijf is door het computervirus opgevreten. Toch was ik opgelucht: de rouwperiode kon beginnen. Ik treurde om mijn vervlogen teksten, brieven, adressen en bestanden. Ook liet ik een traan voor het honderdtal lezersmailtjes dat vorige maand in ééeen weekeinde had gekregen. Niets mooier dan de blauwe teller van de inkomende elektronische post op tien of twintig te zien springen. Gelukkig is dankzij mijn reserve laptop de interactie niet helemaal weg. Gisteren druppelden wat emoties binnen naar aanleiding van mijn stukje over de kwestie Borst/kruiswoorden. Een correspondent vond dat 'het parodiëren van bijbeltaal het stijlmerk van fascisten is'. Een ander kwam tot precies de tegenovergestelde conclusie. Weer een ander vond dat ik het voorbeeld van de minister diende te volgen: excuses aanbieden of opstappen. Een moeilijke keus want ik vind juist dat Els Borst niet alleen niet mocht opstappen maar ook geen excuses hoefde aan te bieden. Als je niet bewust bent van de reli gieuze lading van woorden die dagelijks in het publieke domein zijn te horen, kun je moeilijk je verontschuldiging aanbieden. Hooguit je spijt dat je per toeval een ongelukkige associatie hebt opgeroepen. Andersom had ik zowel van de kant van de ChristenUnie als van de SGP die excuses richting Borst heel normaal gevonden. Voor onterechte verdachtmakingen over een intentie die nooit heeft bestaan.

Een andere mail vond ik intrigerend: 'doe mij maar als ik 86 ben een prettig Drion-pilletje i.p.v de liefde, zorg en aandacht van De Hoop Scheffer'. Kennelijk twijfelde mijn ironische correspondente aan de oprechtheid van de CDA-leider in deze kwestie. Het is ook waar dat Jaap des te plechtiger en gekunsteld ernstig in debatten opduikt, zodra een minister door anderen wordt aangeschoten. De authenticiteit van je beweegredenen wordt er niet bepaald door versterkt. In andere landen heb je voor dit soort gedrag een uitdrukking: schieten op ambulances.