Hier is meer nodig dan wat een tuchtschool biedt

Van een onzer verslaggeefsters UTRECHT - Het lijkt merkwaardig. Een advocaat zou 'met een beetje moeite, zijn jonge cliënt vrij kunnen krijgen', maar denkt er vooralsnog niet over te pleiten voor vrijspraak. Zou een advocaat niet altijd vrijspraak moeten pleiten als die mogelijkheid er is?

Mr. G. Linders gaat zelfs verder. De 13-jarige jongen, die heeft bekend de kleuter Ramon te hebben verdronken, is volgens hem 'niet gebaat bij loslaten of een paar maanden tuchtschool'. De jongen wordt nu psychiatrisch onderzocht en de advocaat hoopt 'dat de conclusie ontoerekeningsvatbaar tot een jeugd-TBS zal leiden'. Gaat hij nu niet op de stoel van de kinderrechter zitten?

Nee, vindt de Utrechtse kinderrechter mr. A. C. Quik-Schuijt. “Een straf in een tuchtschool leert kinderen wel íets. Maar we weten allemaal dat, wanneer een kind zoiets ergs doet, er fundamenteel iets mis is. Dit is wat anders dan stelen of vernielen. Dan is er méér nodig dan wat een tuchtschool biedt. Ik vind het niet zo gek dat de advocaat zegt dat hij hoopt op jeugd-TBS.”

Bij een straf in een tuchtschool ligt de periode vast dat een veroordeelde daar moet verblijven. Bij plaatsing in een jeugdinrichting voor buitengewone behandeling, waar sprake van is bij TBS, is niet van tevoren te voorspellen hoe lang iemand vast zit. “Over het algemeen, is mijn ervaring, duurt een intensieve behandeling bij kinderen minimaal twee jaar. Om de twee jaar beijkt de rechter de situatie opnieuw. De betrokkene gaat pas naar huis als de behandeling is afgelopen. En die kan bij jeugdigen tot 18 of 21 jaar doorgaan.”

Quik heeft er waardering voor dat advocaat Linders duidelijk aangeeft wellicht niet voor vrijspraak te zullen pleiten, ondanks het feit dat er verder geen bewijs is. “Ik zou geen respect hebben voor de advocaat die vrijspraak eist nadat een kind al heeft bekend”, zegt Quik.

“In het volwassenenrecht ligt dat anders. Maar als je bij een kind dat iets heeft bekend toch voor vrijspraak pleit, dan breng je het hele normen- en waardenpatroon voor het kind in de war. Hier speelt ook een pedagogisch aspect mee. De meningen zijn daarover verdeeld. Er zijn stromingen binnen het kinderrecht die vinden dat je kinderen zoveel mogelijk als volwassenen moet behandelen. En anderen leggen de nadruk op het pedagogische aspect. Ik heb daar wel waardering voor.”