Het wordt de kiezer niet gemakkelijk gemaakt

Vandaag begint het wonden likken dan wel pochen dat de kiezer politici heeft 'afgerekend' op hun beleid. Maar hoe representatief is dat afrekenen eigenlijk? Wie hebben er niet gestemd, terwijl ze dat wel gewild hadden? Dat zijn bijvoorbeeld de kiezers die gestorven zijn aan het beleid van Paars. Zoals patiënten die alvast dood gingen terwijl ze op de veel te lange wachtlijsten voor operaties stonden. Op deze wijze heeft elk ministerie zijn eigen stemloze slachtoffers.

De doden die het zoab eiste, het zeer open asfalt beton dat ineens op de wegen moest, zonder dat er ooit onderzoek was gedaan naar het gedrag van dit zoab bij slecht weer. Het blijkt niet op strooizout te reageren, zodat de wegen bij opvriezen spiegelglad blijven. Automobilisten die om die reden in het graf zijn beland, staan in feite op de 'afrekening' van de betreffende minister. Zij hebben niet tegen kunnen stemmen, net zo min als de uitgewezen asielzoekers die 'gemonitord' zouden worden, maar spoorloos verdwenen zijn. Het gejuich vandaag over hoe fantastisch de winnaars het toch gedaan hebben, hoe zij hun winst aan hun eigen fraaie politiek verdiend hebben, overstemt natuurlijk dit soort geluidjes.

Naast tevreden geknor over het eigen succes, klinkt er bij verkiezingsuitslagen ook steevast misprijzend geluid over de niet-stemmers. Ons kostbare democratische stemrecht, waar onze voorouders zo voor gevochten hebben: onverschillig en gemakzuchtig zijn zij die daar geen gebruik van maken. Toch is het vaak de achterlijkheid van ons verkiezingssysteem dat stemmen van welwillenden verloren laat gaan. Mijn dochters zijn meestal op zee of overzee, ook niet thuis voor dat gehannes van machtigen. Maar met de huidige stand der techniek moet het toch simpeltjes zijn om elke kiesgerechtigde een code te geven waarmee men een cybercafé in Timboektoe of waar dan ook, binnen kan stappen om digitaal te stemmen? Of via een laptopje met modem, als men ligt te bevallen of te wachten op een spoedoperatie, als men in de gevangenis zit. Er zijn zoveel redenen waarom men niet met 't briefje in de hand naar het stembureau kan lopen, en ook niemand zou kunnen of willen machtigen. Elke Nederlander heeft stemrecht, ook dementen en idioten (wat natuurlijk een groot deel van de winst verklaart van de partijen waar ik tegen ben) maar hoe stemt de comapatiënt of de dakloze?

Overigens weet ik zelf helemaal niet op welke partij ik gestemd heb! Mijn naam stond bij een advertentie van de Groenen, maar een buurman heeft voor mij gestemd. Ik woon hier pas kort, dus ken mijn buren nog niet zo goed, maar deze buur leek voldoende geitenwollensokkenachtig om erop te vertrouwen dat hij iets kleins en braafs zou kiezen. 'En wat wil je dan dat ik voor je stem?' vroeg hij. 'Doe maar iets groens' antwoordde ik, 'maar als je GPV of RPF kiest is het ook goed, en voor de gezelligheid mag de Natuurwetpartij ook wel'. Voor mijn part komt er een heel kabinet, ja een wereldregering vol Wietekes van Dort en Roelekes van Duin: iedereen z'n eigen biologische moestuintje en nooit meer oorlog. Buurman greep het stembriefje met beide handen vast - 'Dat krijg je niet meer terug' - terwijl hij ontiegelijk begon te lachen. Wie een ander machtigt, moet er maar op vertrouwen dat deze, in dat enige andere kleine kamertje dan dat waar zelfs de keizer te voet gaat, in die afzondering, in het geheim, niet op een partij stemt die jij juist heel smerig vindt. Wie weet is mijn stem naar de engste man van Nederland gegaan!