jeugdtheater

'Heimelijk', voor iedereen vanaf zes jaar, is te zien: 4, 5 en 29/3 in Amsterdam, 'Jonge Honden', vanaf vier jaar, is te zien: 22/2 en 1/3 in Amsterdam en 5/3 in Tilburg.

Op een zolder waar kistjes met opschriften als 'afblijven', 'naakt', 'vergift' en 'geheim III' torenhoog staan opgestapeld, klinkt ritmisch geroffel uit vier grote hutkoffers. Daar kruipen de leden van de Geheime Club uit. Wie er alles voor over heeft om een geheim te bewaren mag bij deze club, in ruil voor eeuwige gedenking en eeuwige bescherming. De vier leden herkennen elkaar aan het wachtwoord 'ik ben jarig', rommelen in de kistjes met geheim materiaal, ontcijferen codeberichten in kranteartikelen en voeren bij kaarslicht mysterieuze rituelen uit. Ze stellen elkaar voortdurend op de proef: “Kun je een geheim bewaren? Ook als je een week lang met een hondedrol onder je pet moet rondlopen? Ook als je daarvoor je kleine zusje in het gezicht moet stompen?”

Maar ondanks het stoere gedrag heeft elk clublid een zwakke plek: een stiekeme verliefdheid of een hevig complex waar alleen een dagboek van weet. 'Heimelijk' is een voorstelling die de taal van kinderen spreekt. Wat zo verfrissend is, is het vermogen van de regisseur en acteurs om dit volstrekt naturel te doen, zonder hierbij in plat realisme te vervallen. De scènes kennen een associatieve opbouw en regelmatig wordt het publiek humoristisch op het verkeerde been gezet. Als je denkt dat de voorstelling al afgelopen is, sluipt een van de jongens terug met het plan stiekem in het dagboek van het meisje van zijn dromen te lezen. Als hij in volle overgave een lied van Paul de Leeuw play-backt, wordt hij betrapt. “Ja, ik stond alles nog even te checken”, probeert hij onhandig.

Mondriaan

Net als Inèz Derksen weet Silvia Andringa in haar regie van 'Jonge Honden' bij Pruim Theater op een verfrissende manier aan te sluiten bij de belevingswereld van kinderen.

In een Mondriaan-achtig decor van rode, blauwe en gele lappen aan een zwarte-buizen-frame komen vier honden-figuren samen. Ze tasten elkaar af, zoeken avontuur en vriendschap. En bovenal zoeken ze net als jonge kinderen veiligheid en zijn ze soms doodsbang die weer te verliezen. De honden wonen op straat. Ze redden zichzelf en hebben niemand die voor hen zorgt, alleen elkaar. Een van hen is achtergelaten en denkt dat zij zo weer wordt opgehaald. De andere honden nemen haar langzamerhand in hun midden op.

Dierlijke trekjes

De speelstijl is bijzonder. Door de combinatie van Braziliaanse vecht-dans, fysiek spel en dierlijke trekjes ontstaat een bewegingstaal die zowel menselijk als animaal is. De overgang van spreken naar blaffen, van het bewegen op vier poten naar het lopen op twee benen, lijkt heel natuurlijk en vanzelfsprekend. Die trend zet zich door in de kostuums. Een muts waar aan twee kanten een pluk haar doorheen steekt, doet denken aan een hond met lange oren. En een bruin kostuum en leren vliegenierspet doen denken aan zo'n springerig vuilnisbakkenras. Het decor past zich met minimale veranderingen aan de wisselende scènes aan. Heel mooi is de scène waarin de spelers buitelen en duiken in een golvende blauwe lap. “Ze spelen zee'tje!”, roept een kind uit het publiek.

'Jonge Honden' is een voorstelling die kinderen in een fysieke taal aanspreekt, want ook in de fantasie van jonge kinderen zijn honden net zoals mensen.

Binnen het jeugdtheater is nog altijd een gebrek aan jong talent. Met deze twee opkomende regisseurs, waait weer een frisse wind en nieuwe stijl de jeugdtheaterpodia binnen.