GroenLinks

Het congres van GroenLinks heeft het afgelopen weekeinde een verkiezingsprogram vastgesteld waarmee het zichzelf buiten de politieke realiteit plaatst. Zo wil de partij drastisch bezuinigen op de krijgsmacht, vooral op het materieel, maar wel meedoen aan vredesoperaties in de wereld.

De Navo, die aan deze operaties sterk kan bijdragen, moet worden opgeheven. De monarchie mag niet worden afgeschaft, maar het staatshoofd moet wel worden gekozen. Alle burgers moeten een basisinkomen van vierhonderd gulden per maand krijgen, kosten twaalf miljard gulden. De koopkracht van alle sociale uitkeringen moet met tien procent worden verbeterd, kosten minstens zes miljard gulden.

Het is jammer dat GroenLinks zich met dit program bij voorbaat buitenspel zet, want onder aanvoering van fractieleider Rosenmöller had de groepering zich de afgelopen jaren juist, welbewust leek het, uit de hoek van het politiek sektarisme ontworsteld. De fractie in de Tweede Kamer voerde een harde, maar constructieve oppositie tegen het paarse kabinet en gaf er met wetgevende initiatieven blijk van concrete resultaten niet te schuwen.

GroenLinks leek zich aldus te ontwikkelen tot een serieus alternatief van de naar het midden opgeschoven PvdA en bovendien tot een partij die, anders dan de SP, in staat zou zijn tot het dragen van regeringsverantwoordelijkheid. Maar met het nieuwe verkiezingsprogram heeft het congres de partij teruggeworpen in de marge van de nationale politiek.

GroenLinks heeft de afstand tot de PvdA te groot gemaakt om voor aarzelende kiezers een alternatief te vormen. Dat bevreemdt te meer, omdat de partij op lokaal niveau juist wel met beide benen op de grond staat en in een flink aantal colleges meebestuurt. Onbegrijpelijk dat Rosenmöller het congres niet meer tegenspel bood. Hij stond erbij en keek ernaar.