Waarom weigerde Poncke Princen geen dienst?

Poncke Princen komt niet naar Nederland, maar even leek het erop dat hij hier zijn laatste dagen zou slijten. Columnist Rob Schouten verbaasde zich over de beroering die 'een overloper van een halve eeuw geleden' nog veroorzaakt. Veteranen en hun familieleden reageren.

Met lede ogen heb ik de column van Rob Schouten gelezen waarin hij schrijft over de beroering die een mogelijk aanstaand bezoek van Poncke Princen veroorzaakt. Latere Nederlandse regeringen hebben toegegeven dat de politionele acties niet goed te praten waren. Het siert een land om daar voor uit te komen. Zodoende worden wij ons alleen maar bewuster van het gevaar dat een democratie op een of ander moment de plank kan misslaan, en beseffen we des te meer dat we verplichtingen jegens Indonesië hebben. Maar moet de staat, bij wijze van boetedoening, ook een overloper helpen? Wie klassiek onderwijs heeft genoten, zal wellicht Plato's 'Kritoon' hebben gelezen: hoe Socrates zich vrijwillig schaarde onder de wetten van het (min of meer) democratische Athene, zelfs wanneer ze hem ter dood veroordeelden. In het geval Princen: als de regering hem (weer) toelaat, kan het niet anders worden geïnterpreteerd dan een klap in het gezicht van de nabestaanden wier vader, zoon, broer... kennelijk zo kortzichtig (laat ik me eens voorzichtig uitdrukken) zijn geweest om, als Socrates, de wetten te gehoorzamen. Jammer voor hen: hadden ze maar moeten overlopen, dan waren ook zij nog in leven. Kan men mij één staat noemen (ik heb het uiteraard niet over de deserteurs uit de misdadige Wehrmacht) waar zo'n onzinnige discussie wordt gevoerd?