'ALETTA JACOBS, HET HOOGSTE STREVEN'

Amsterdam-The Movies, Den Haag-Filmhuis, Sappemeer-Centrum bioscoop, Utrecht-'t Hoogt, Nijmegen-Cinemariënburg.

Daarnaast was Jacobs ook nog een feministe van het eerste uur. Zo ijverde ze omstreeks de eeuwwisseling voor geboortebeperking en het kiesrecht voor vrouwen. Het kon dus haast niet anders of van Brakel, die in de ban verkeerde van de tweede feministische golf en daar in haar films geen geheim van maakte, zou vroeg of laat op deze voorloopster stuiten.

Die al jaren in de lucht hangende Aletta-Jacobs-film is er nu en valt zwaar tegen. Jacobs was een stugge, zwijgzwame en niet te peilen vrouw. Voor een speelfilm leende zij zich daarom niet, beweert Van Brakel. De regisseuse probeerde zich eruit te redden door wat speelfilmfragmenten te combineren met enkele sterk op foto's leunende documentaire-beelden. Maar nog kwam Jacobs zo niet goed uit de verf. Daarom lastte Van Brakel ook nog maar een commentaarstem in, die de nagespeelde en documentaire brokstukken uit Jacobs' leven aan elkaar moest praten en van een samenhang voorzien. Dat commentaar, gesproken door Van Brakel zelve, is zeer gênant. We horen om de haverklap een betweterige en quasi-naïeve feministe van de tweede golf die een feminste van het eerste uur en haar tijdgenoten allerlei pseudo-diepzinnige vragen stelt. Ze zijn zo onnozel, dat de historische figuren het antwoord er wel op schuldig moeten blijven.

Via haar commentaar illustreert Van Brakel zo alleen maar dat ze geen greep op Jacobs had en slechts een verplicht feministisch nummer in elkaar flanste. Het enige wat de film de moeite waard maakt, zijn de stukjes speelfilm. Daarin wordt zeer bekwaam geacteerd door onder anderen Luutgard Willems (Aletta Jacobs) en Hans Kesting (Jacobs echtgenoot C.V. Gerritsen). Die stukjes speelfilm zien er bovendien zo mooi en sfeervol uit, dat je het gevoel krijgt dat er ook voor Van Brakel in het leven van Jacobs wel iets meer meer gezeten had dan de halve speelfilm waarmee we nu afgescheept worden.