Deel 4: de staker.

Vandaag staakt het voortgezet onderwijs. De werkweek moet korter en de werkdruk moet omlaag, vinden de onderwijsbonden. Daar hebben we geen geld voor, zeggen de schoolbesturen. De afgelopen dagen luchtten in deze rubriek verschillende betrokken partijen hun hart.

Ken Poppeliers (31) is klaar voor de staking. In de loop van de middag vertrekt hij naar Utrecht, waar vanaf half vier de leraren demonstratief bijeenkomen. Tot één uur is hij nog aan het werk. Daarna moet hij zelf opdraaien voor het uitblijven van lessen. “Dat heeft het bestuur besloten, prettig is het niet. Ik denk dat het veel mensen afhoudt van deelname aan de staking.”

Poppeliers is het van harte eens met de voornaamste eis van de vakbonden in het onderwijs: de lestaak van leraren moet van 28 naar 26 uur. “Ik heb zelf een volledige baan, maar ik maak minimaal veertig uur per week”, zegt de docent van scholengemeenschap Nieuw Rotterdam, waar hij de leerlingen in het voorbereidend beroepsonderwijs onder zijn hoede heeft. “Vaak loopt het sterk uit. Als actieve leraar neem je meestal werk mee naar huis.”

Poppeliers heeft nog een ander motief om te staken. Hij zit in de medezeggenschapsraad van zijn school en ziet de mogelijkheden om mee te praten in rap tempo afnemen. “Als docenten hebben wij er nauwelijks tijd voor. De school wordt onafhankelijker en het beleid wordt daarmee belangrijker, maar wij zijn vaak veroordeeld tot enkel aanwezig zijn. Dat is een heel slechte zaak.”

Het argument van onderwijsminister Ritzen dat de staking te vroeg komt omdat eerst de schoolbesturen en bonden onderling vermindering van de lestaak moeten regelen, deelt hij niet. “Het komt eerder te laat dan te vroeg. Het is echt heel zwaar op school.”

Een ander plan dat de minster deze week lanceerde, om docenten met een zware taak meer geld te geven, kan op zijn voorzichtige sympathie rekenen. “Je hebt inderdaad verschillen in het werk dat mensen verzetten. Maar het lijkt me wel uitkijken wie dat dan allemaal moet gaan beoordelen.”

“Omdat ik mij heb ingeschreven als staker, verlies ik loon, minstens tweehonderd gulden. Behoorlijk vervelend.” In zijn omgeving ontmoet Poppeliers veel begrip voor de staking. “Maar ik kom ook uit een onderwijsfamilie, dat scheelt natuurlijk. Aan m'n leerlingen heb ik uitgelegd dat ik heus niet zomaar een dag vrijneem.”