HET OPTIMISME VAN ANNE TERPSTRA (13)

Hoewel Ajax gewonnen heeft voelt Ben zich toch niet zo prettig. Tijdens en na het voetballen schreeuwde en juichte hij wel maar het was toch anders dan andere keren. Geen verwilderde ogen, geen uitzinnige armbewegingen, geen schuim om z'n mond. “Goeie wedstrijd”, zei hij en ging vervolgens naar bed. De kinderen en ik keken elkaar aan. Was dit nou die wildebras, die gangmaker, die voetbalgek? Ik weet nooit zo goed hoe je in zo'n situatie moet reageren. Moet je hem achterna hollen en vragen wat er aan de hand is of moet je iemand maar zijn gang laten gaan?

Aan de ene kant wil je helpen en hem uit het dal omhoog sleuren en aan de andere kant moet je ook iemand de ruimte geven om 's wat stilletjes te zijn. Ik vind het gevaarlijk om d'r meteen bovenop te springen. Maar zijn houding viel wel op. Volgens Vera is er meer aan de hand en zit papa in de overgang. Ze vindt hem soms onverwacht opvliegend en soms heel stilletjes. En in elk geval anders dan ze gewend is. Vera vindt dat ik er met hem over moet praten. Gabor heeft een nog veel opzienbarender theorie. Paps heeft een verhouding met zijn secretaresse! Gabor zag vorige week een briefje uit papa's zak vallen en toen Ben het huis uit was raapte hij het pas op. Gabor liet me het briefje lezen. Er stond op 'Benniepennie, zullen we in de lunch weer tropisch gaan kussen? Ellen.' Ik las het en moest lachen. 'In' de lunch 'tropisch kussen' wat zou dat nou inhouden? Ik hield het maar bij een grapje. Ben in de overgang of Ben een verhouding, beide kan waar zijn en beide geloof ik niet. Vraag blijft waarom hij dan zo uitgeblust is. Zou het de vakantie zijn? Zou hij net zo tegen de vakantie opzien als ik? Of speelt het schuldgevoel over het bezet houden van zijn kelder, tijdens de oorlog, hem nog parten? Of is het de dood van Annie M.G. Schmidt? Hij had al haar boeken gelezen en al haar musicals en toneelstukken gezien. Hij heeft wel eens gezegd dat zij hem in z'n jeugd levensvreugde en humor gebracht heeft. Hij komt uit een streng gereformeerd milieu en lachen was daar het ergste wat je kon doen. Annie M.G. Schmidt heeft hem leren lachen en leren relativeren en ja, als je goeroe dan ineens dood is kan dat een klap zijn. Of zou hij de opgewonden liefdesbrief van Merel aan mij gelezen hebben? En bang zijn dat ik de lesbische kant op ga tuimelen? Ik moet niks van de vrouwenliefde hebben en toch verlang ik soms naar een onbezonnen vakantie met die energieke Merel. Ben ik de enige die zulke tegenstrijdige gedachtes heeft? Misschien voelt Ben mijn twijfel en moet ik een beslissing forceren. Merel is nu in Chalabre en haast elke dag belt ze met de vraag of ik nog kom. Ik kan wel, de kinderen kunnen wel een weekje zonder mij, maar durf ik ook? En is het verstandig? Ik ben echt in een stemming van voortdurende vraagtekens. Het prettige is dat de wereld daardoor volledig voor mij openstaat.