Ook bezit kinderporno moet strafbaar worden gesteld

Evenals onlangs de Amsterdamse hoofdcommissaris Nordholt pleiten twee hulpverleensters ervoor ook het bezit van kinderporno strafbaar te stellen, en niet alleen handel en productie ervan. Voor die band die men thuis bekijkt zijn immers kinderen misbruikt. De auteurs zijn resp. psychosociaal therapeut, verbonden aan Ziekenhuis Gooi Noord te Blaricum, en beleidsmedewerker/psycholoog, verbonden aan TransAct, Landelijk centrum seksespecifieke zorgvernieuwing en bestrijding seksueel geweld te Utrecht

Het grootste bezwaar - zowel technisch als emotioneel - is het feit dat het bezit van kinderporno ten onrechte niet strafbaar is gesteld. Een argument voor het toestaan van het bezit van kinderporno is dat de kijker (m/v) de lusten ontlaadt door te kijken en zich dan tenminste niet vergrijpt aan een 'echt' kind. Wij bestrijden dit: voor die ene band is hoe dan ook een kind misbruikt. Bovendien blijft hierdoor letterlijk en straffeloos het beeld bestaan van een kind als seks- en gebruiksobject dat als vermaak kan dienen voor volwassenen.

Een kind dat voor porno is misbruikt is dermate beschadigd dat het de rest van zijn/haar leven de gevolgen daarvan met zich mee zal moeten dragen. Deze gevolgen komen voort uit het moeten ondergaan of uitvoeren van seksuele handelingen die niet bij de leeftijd van het kind passen. Of het nu gaat om handelingen tussen kinderen onderling of met een volwassene maakt niet eens zoveel uit. De volwassenen die hoe dan ook bij de opnames betrokken zijn, zorgen voor de ongelijkwaardigheid in machtspositie. De slachtoffers lijden aan verlies van zelfrespect, hebben geen vertrouwen in anderen en voelen zich niet veilig.

Of de gevolgen voor een kind dat misbruikt wordt binnen een vertrouwensrelatie (incest) verschillen van misbruik voor commerciële doeleinden is niet onderzocht. Het misbruik op zich wordt daar niet minder traumatisch door. De verschillen tussen een band 'voor eigen bezit' of voor het 'in voorraad hebben' lijken ook niet relevant vanuit het slachtoffer bekeken.

We zien het al voor ons: scène 3 - take 8: De regisseur tegen het achtjarig jongetje: “Kom op joh, steek je kontje 'ns wat lekkerder omhoog zodat die mijnheer hem er gemakkelijker inkrijgt. Nee, niet huilen, dit doet geen zeer, want het is slechts voor een filmpje voor eigen gebruik”.

De overheid zou een sterk morele stelling moeten innemen: seksueel misbruik van kinderen wordt nooit getolereerd. Minister Sorgdrager kondigt aan dat de nieuwe kinderporno-wet geëvalueerd zal worden en op grond daarvan eventueel kan worden herzien op dit punt. Wij hopen dat ze goed naar de ervaringen uit de praktijk zal luisteren.

Zaak-Dutroux

Het stoort ons bijzonder dat in de berichtgeving naar aanleiding van de zaak Dutroux kinderporno als een soort nieuw en zelden voorkomend fenomeen wordt besproken. Natuurlijk is de omvang van deze zaak schokkend, alsmede de georganiseerde criminaliteit die hierachter schuil gaat. Maar sluiten we onze oren niet voor afschrikwekkende verhalen die ook in Nederland bekend zijn? Een ronde langs wat hulpverleners en politiemensen levert evenzoveel verschrikkelijke verhalen op over de omvang en de gevolgen van seksueel misbruik in welke vorm dan ook.

Het is belangrijk om de aanpak van kinderporno als onderdeel te zien van de strijd tegen seksueel misbruik, die inmiddels al zo'n vijftien jaar wordt gestreden, gelukkig met steeds meer partijen waaronder de rijksoverheid.

Voor de goede orde: het gaat er niet om een heksenjacht te organiseren op pedofielen. Laten we duidelijk zijn: wanneer de liefde voor kinderen wordt vertaald in seksueel contact met volwassenen dan is dat onaanvaardbaar. Het bestraffen van het bezit van kinderporno is een vertaling van deze visie.