Ongekunstelde kleuters ontdekt

In de Hoge Tatra wonen nog ongekunstelde kinderen. Het exclusieve kledingmerk Oilily heeft ze daar ontdekt. Ze heten Lucas, Lucia, Jozef en Zuzana en ze komen uit dorpjes waar de roestige Skoda's nog voor de deur staan.

De piepjonge modellen poseren in het herfst/winternummer van het Oilily Magazine, dat twee keer per jaar gratis in alle verkoopadressen van het kinderkledingmerk op de toonbank ligt. Volgens de begeleidende tekst - in het Engels en het Slowaaks - komen de kleuters uit het 'gebroken hart van Europa', waar de tijd ooit stilstond, maar nu langzaam in beweging komt. Het Nederlandse produktie-team kwam er terecht na het bestuderen van de nieuwe collectie.

Daar zagen ze zoveel folkloristische elementen in, dat ze zich dit keer niet met koffers vol kleren naar de Antillen of China zagen afreizen. Een weemoedige herinnering aan de emaille wasteil op de keukentafel paste beter bij de bloemetjesvesten en bontge-kleurde truien.

NOMADEN

“Na het zien van een tentoonstelling over nomaden dachten we even dat we daar naar toe moesten, maar dat was praktisch moeilijk te realiseren”, vertelt styliste Margot Vos in het Alkmaarse hoofdkantoor. Dus werden drie afgelegen dorpen aan de westgrens van Slowakije het reisdoel. Het team meldde zich daar bij de directrice van de lagere school die vervolgens een brief meegaf aan de ouders. Of het ging langs bij de burgemeester, die door de luidsprekers langs de hoofdstraat liet schallen: “Houdt uw bijtgrage honden binnen!” voor de Nederlandse gasten.

Trots kwamen ouders en grootouders met hun kroost aanzetten. In hun ogen was kleding eerder nuttig dan mooi, maar ze vonden het wel een eer dat hun kinderen die 'rare' gestreepte kousen, felgekleurde jassen en schoenen met bloemetjes mochten showen.

Margot Vos: “Aan de eerste polaroids zagen we meteen dat we hele karakteristieke kinderen hadden gevonden. Ze waren zo trots en zo puur. Zo gedisciplineerd ook; ze wisten precies hoe ver ze konden gaan. Geen

VERVOLG OP PAGINA 3 Poseren op de bloementjesbank VERVOLG VAN PAGINA 1

gejengel, geen verwend gedoe. En vooral ook geen theaterstukjes zoals we gewend waren van sommige Amerikaanse kinderen: 'Dag mevrouw, blij met u te hebben samengewerkt'. Drie jaar oud, en al bijna geen kind meer.''

PITTORESK

In de plaatselijke stamkroeg was inmiddels ook contact gelegd met de oudste bewoners. Die toonden graag hun authentieke houten huizen, waar het bloemetjesbehang volhing met devote Maria-prentjes, vergeelde bruidsfoto's en schilderijen met ingekleurde engelen.

Voor de modereportage vond het Oililyteam deze entourage geschikter dan de behuizing van de jongere generaties. Het moderne leven was daar al binnengedrongen in de vorm van imposante tv-toestellen en nep-leren zwarte banken. Produktieleidster Liesbeth Timmer: “Die ouders begrepen er niets van dat wij hun kinderen liever op een oude oranjegebloemde bank fotografeerden. Ze vonden dat vreselijk vloeken met de rode bloemetjestrui.” Modebewuste westerlingen vinden dat juist pittoresk.

Na de fotosessie konden de kleuters kiezen: ze mochten houden wat ze aanhadden of ze kregen geld en een klein aandenken. De helft van de vijftig modellen - ook jongens - wilde de kleren houden. Ze zijn inmiddels in vrijwel alle Oosteuropese landen 'tegen redelijke prijzen' te koop. Maar voor de meeste inwoners van de Slowaakse dorpen is een Oilily-trui met bloemmotief (Nederlandse prijs: f 229) iets te duur. Net als hamburgers, sportschoenen en portable telefoons, zoals het tijdschrift in poëtische woorden vermeldt. “Wrang? Waarom?” reageert styliste Jet Vervest fel. “Bij ons hebben Oilily-kleren het imago dat er een prijs-kaartje aanhangt. Maar daar bekommeren deze kinderen zich toch niet om. Ze vinden het juist geweldig om één dag door iedereen te worden bewonderd. Het zou pas discriminatie zijn als we alleen kinderen van rijkere ouders vragen om te poseren.”

Een teer punt is het geld dat de kinderen ervoor konden krijgen. Hoeveel, laat Oilily liever in het midden. Liesbeth Timmer wil wil wel kwijt dat ze er vooraf lang over heeft gepraat met de Slowaakse tolk. Die stelde een bedrag voor dat de kleuters konden bevatten. “Als ze evenveel hadden gekregen als Nederlandse of Amerikaanse kinderen, hadden ze in een paar uur net zoveel verdiend als hun ouders in één maand. Dat vonden we vernederend.”

Nu Oilily deze Oosteuropese kinderen heeft gescout, zullen andere kledingmerken niet achter willen blijven. Hoe lang duurt het nog voordat de guitige blik van Lenka een pose wordt? Zal ze er over een paar jaar net zoveel geld mee verdienen als Poolse en Russische pubermeisjes die al door de glamourwereld zijn binnengehaald?

Margot Vos: “Ik zie anderen nu niet meteen met koffers vol kleren naar de Hoge Tatra reizen. En zo wel, dan zal het hen nog lelijk tegenvallen. Een foto-sessie met kleuters kost heel veel tijd. Eerst moet je langs het schoolhoofd, de burgemeester, de ouders en de grootouders. En dan moet je het vertrouwen van de kinderen nog winnen. In Miami zeiden ouders: je krijgt een nieuwe fiets als je nu even poseert. Maar in Slowakije werkt dat zo niet.”