Stiekeme behoefte aan een belezen bonder

Het is bewonderenswaardig hoe snel en schijnbaar moeiteloos sommigen afschuwelijke rampen maatschappelijk weten te verklaren. Sommigen van die 'sommigen' schrijven in kerkelijke bladen en sommigen van díe sommigen wekken de indruk zich geen moment door angst of verbijstering te laten ophouden. Zij kennen blind de weg in het kastje met de laatjes 'individualisering', 'atomisering', 'secularisering' en 'permissieve samenleving' en weten zo raad met álles. Dit fenomeen manifesteert zich ook nu weer.

Commentator/hoofdredacteur Vroom van het Centraal Weekblad (SoW-kerken) heeft zijn opstel over kindermoord door ouders al af, ondanks de razendsnel gegroeide terughoudendheid bij politie, psychiaters, buren en hulpverleners bij het leveren van concrete informatie en beroepsmatige speculatie over wat zich heeft voorgedaan.

Het komt allemaal omdat steeds meer mensen niks zijn, dat wil zeggen tot geen geloofsgemeenschap meer behoren: “Er kan aan mensen van alles schorten. Misschien is het wel een wonder dat het zo vaak goed gaat. Maar als mensen waar verder niet veel aan schort, niks zijn, dan is er iets anders aan de hand. Als er steeds meer mensen niks meer hebben om voor te leven dan hun eigen kleine wereldje, dan storten er steeds meer wereldjes in. (...) Wat voor mensen met ene geloof heel erg moeilijk is - verlies van een partner of kind, echtscheiding, verlies van werk - hoe zal iemand die verder niks weet om voor te leven, dat uithouden?”

Hoofdredacteur/commentator Arons van het Katholiek Nieuwsblad doet hetzelfde maar zonder vraagtekens. “En er gaat geen week voorbij of onderzoeken tonen aan wat we altijd wel wisten: hoe schadelijk het gedrag van volwassenen kan zijn voor hun kinderen. De aanzet tot crimineel gedrag is in veel gevallen terug te voeren op echtscheiding of op een te lakse houding van hun ouders ten aanzien van hun kroost. Het meest afschrikwekkend komt het de laatste maanden in de openbaarheid, wanneer ouders hun eigen kinderen doden. Het 'ieder zijn eigen waarheid' is een symptoom van een doorgeslagen individualisme, dat niet alleen de samenhang van onze maatschappij heeft verbroken maar de hele basis ervan heeft aangetast.”

“Het was zo'n avond waarop je stiekem hoopt dat een belezen bonder de rug recht en zich verheft uit het publiek en op hoge toon gaat spreken over het verzoenend bloed van Christus, om vervolgens publiekelijk terechtgewezen te worden”, schrijft hoofdredacteur/commentator W.van der Meiden van Hervormd Nederland, kort geleden nog heel rooiig in zijn christendom.

Het debat

Van der Meiden heeft het natuurlijk over de avond van het debat tussen rabbijn Lilienthal en de mannen die hadden moeten dienen als secondanten van Nico ter Linden, de theologen Deurloo en Schoon. Die denkbeeldige 'bonder' was nodig “al was het alleen maar om een discussie op gang te trekken die maar geen discussie werd vanwege een te hoog gehalte aan christelijk filo-judaïsme.” Dat zo'n progressief-christelijke hoofdredacteur zo'n debat graag vanachter de brede rechte rug van een 'bonder' zou willen meemaken, uit ergernis over het 'filo-judaïsme' van zijn professoren, wie had dat een paar jaar geleden kunnen denken?

In het 'echte' judaïstische kamp hadden ze trouwens óók liever iets 'echts' tegenover zich gehad. “.... christendom gaat over de koppeling tussen liefde-offer-dood-verlossing. Het échte christendom, van de SGP en het GPV en de EO en de paus en...; niet het christendom van de dominees en de priesters in De Rode Hoed. Die laatsten lijken zo langzamerhand meer op de strenge liberale joden uit de begintijd van de reform: met hun nadruk op ethiek, sociale gerechtigheid, het afschaffen van de halacha (joodse wetten), het daadwerkelijke offer, de uitverkorenheid”, schrijft Tamarah Benima in het Nieuw Israelietisch Weekblad.