'Die zenuwen moeten er zijn'

Twaalf jongeren tussen de vijftien en twintig jaar steken dit seizoen al hun vrije tijd in het toneelstuk 'Magic!!!' van de TONEELGROEP AMSTERDAM. Zanzibar volgt de groep in deze laatste weken. Vanavond is het zover: de première. In dit derde deel staan de zenuwen van de allerlaatste repetities centraal.

“Ik merkte eigenlijk pas hoe moe ik was toen we met kerst twee dagen vrij hadden. Uitgeput, ik kon niks meer”, zegt Jeremy Warcup (19). Als ze maar bezig zijn gaat het wel, maar van hun privé-leven is momenteel nog weinig over. Het hele gezelschap, inclusief het licht- en geluidteam zit aan een lange tafel in het midden van het theater achter een pizza met salade. Het is de zoveelste keer dat de pizzakoerier het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam aandeed om de acteurs van een maaltijd te voorzien.

Deze week heeft de groep zelfs in het theater overnacht. Voor de gezelligheid en omdat zo'n enorm gebouw 's nachts erg spannend is. Overal duistere hoeken en luchtkokers. Bovendien konden ze zo de volgende ochtend meteen weer aan de slag.

Sommige scènes staan in deze laatste week voor de première nog steeds niet vast. Reineke Jonker (17): “Scènes die we hebben bedacht tijdens improvisaties blijken soms niet te werken. Dat zijn dan teveel inside grappen, die wij wel begrijpen maar het publiek niet.”

Ook aan het decor wordt nog geschoven. Er staan vier schotten, met steigers erachter waar de acteurs overheen lopen en op en af klimmen tijdens de voorstelling. Ze hebben met improvisaties uitgeprobeerd hoe dat het beste werkt. Mrk Scholten (20): “We moeten nu vooral nog werken aan het ritme en het tempo van de verschillende scènes. Dat moet elkaar afwisselen om het interessanter te maken voor het publiek.”

'Magic!!!' is een comedie, dat betekent dat er veel grappen in het stuk zitten. Grappen die de acteurs zelf door en door kennen. Reineke Jonker (17): “Je moet het publiek vermaken, terwijl je zelf allang bent uitgelachen. Het helpt heel erg als er publiek zit en je merkt dat ze het leuk vinden.”

Jeremy moest een baardje laten staan, om als tovenaar geloofwaardiger over te komen. Hij heeft een van de hoofdrollen. Hij krijgt de opdracht van een rijke advocaat om beelden uit het leven van zijn zoon te 'toveren'. Maar aan het eind van het stuk blijkt zijn hulpje, Manus, eigenlijk al het werk te doen. Die wordt opstandig en tovert een 'houseparty' waarin hij zelf het middelpunt is. Dat is een scène in het stuk waar alle acteurs zich op een stampende beat mogen uitleven. Verder zit er ook een smartlap in, waarin met volle uithalen door iedereen de liefde wordt bezongen.

De dagen vliegen nu om. De velletjes met aantekeningen die regisseur Fred Goessens tijdens iedere doorloop maakt worden minder. Gisteren waren het er nog tien, vandaag maar vier.

De techniek laat nog wel eens een steekje vallen en de acteurs staan af en toe precies naast de spotlight. Maar het ziet er al goed uit. Iedere avond spelen ze het stuk ook in kostuums en geschminkt, om te testen of daar nog iets aan veranderd moet worden en om het verkleden achter de coulissen te oefenen.

De première is al helemaal uitverkocht en ook voor de rest van de avonden loopt de kaartverkoop goed. De zenuwen beginnen flink op te borrelen. Jeremy voelt iedere keer als hij weer voor het eerst oploopt een stoot adrenaline door zijn lijf gaan. Ook omdat er bij iedere doorloop wel een handvol publiek aanwezig is. Mrk: “Maar die zenuwen moeten er ook zijn, dan doe je je best.”