Tweedeling

Wie het beginsel onderschrijft van de fundamentele gelijkwaardigheid van mensen, zal onmogelijk kunnen accepteren dat zieke werknemers recht hebben op een voorkeursbehandeling in het ziekenhuis. Waarom zouden zij eerder geholpen moeten worden dan bejaarden, of niet-werkende jongeren? Omdat hun ziekzijn een grotere economische schadepost vertegenwoordigt?

Met zo'n redenering bevinden we ons op glad ijs. Voor je het weet, leidt zij tot acceptatie van een tweedeling in de samenleving. Het is daarom goed dat FNV-voorzitter De Waal deze week is teruggekomen op zijn standpunt dat zieke werknemers de wachtlijsten voor ziekenhuizen moeten kunnen omzeilen. Weliswaar is het gevolg daarvan dat een eerder gesloten akkoord in de Stichting van de Arbeid van tafel is. Maar beter ten halve gekeerd dan ten volle gedwaald.

Overigens werd dat stichtingsakkoord verdedigd met het argument dat de gewenste voorkeursbehandeling ook in het voordeel zou werken van de niet-werknemers. De werknemers zouden namelijk buiten de normale tijden om geholpen worden, 's avonds of in het weekeinde. Zodoende zouden de wachtlijsten voor de overige patiënten een stuk ingekort kunnen worden.

Dat klinkt goed, maar het is een drogreden. Want het is maar de vraag of medici de extra uren die ze op basis van het stichtingsakkoord voor hun rekening zouden moeten nemen, niet zullen compenseren. Je kunt nu eenmaal niet in ernst van een dokter verlangen dat hij zijn werkdruk tot in het oneindige opvoert; ook al worden hem daarmee extra financiële middelen in het vooruitzicht gesteld.

De achterban van de FNV begreep beter wat er op het spel stond dan de voorzitter. Maar zoals gezegd, hij bleek bereid op zijn standpunt terug te komen. Nu het CNV nog.