cabaret

Tournee t/m mei. O.a. 25/1 Alkmaar, 26/1, Delft, 27/1 Leeuwarden, 31/1 Doetinchem. Van 9 t/m 13/4 Kleine Komedie, Amsterdam.

Zo zwart-wit als het Nederlandse cabaret hier is opgedeeld in chansonnières versus conférenciers is het natuurlijk niet. Van de uitzonderingen op de regel is Lenette van Dongen een van de beste en beslist de veelzijdigste. Zij beheerst beide genres in optima forma. In haar eerste theatersolo smeedde zij haar afwisselend gezongen en gesproken teksten aaneen tot een ijzersterk cabaretgeheel. Dat programma kreeg, zo bleek maandagavond bij de première in de Utrechtse Stadsschouwburg, een nog indrukwekkender vervolg.

“If you can't beat them, join them!”, stelt Lenette van Dongen in de eerste helft van 'Nee, nee en nog eens nee!'. Een levenslustige vrouw van in de dertig voelt zich als de gekooide tijger in de dierentuin. Ook zij heeft te berusten in het feit, dat een deel van het leven zich buiten haar getraliede bestaan afspeelt. Godzijdank, zo verzucht zij een enkele keer en dan refereert zij onder meer aan moderne verdwazingen als piercing en fistfucking. Aanvankelijk lijkt zij zich dan ook te hebben geschikt in haar postitie in 'gevangenschap'. Tot hilariteit van het publiek, dat zichzelf maar al te goed herkent in haar smakelijk expressieve sketches, bekommert zij zich nog slechts om de problematiek van haar eigen vierkante meter: haar gewicht, uiterlijk en seksleven, de sleur in haar relatie en het snurken van haar partner. Aan het slot van de eerste helft zingt zij echter veelbetekenend: “Blijf niet liggen, want anders stroomt het leven langzaam uit je weg, tot je geen woord meer hebt om op te staan.”

En na de pauze verruilt zij haar aanvankelijke gelatenheid onmiddellijk voor een strijdvaardiger invalshoek. Dan zaagt ze aan haar tralies en rukt aan haar ketens. En vanaf dat moment is het niet meer 'join them', maar bovenal 'beat them!'

Ook 'Mag het wat zachter?', haar eerste theatersolo, verborg zo'n omkering in zich. En ook toen was haar thematiek vooral van toepassing op haar eigen generatie: dertigers en veertigers. Want al is Van Dongen als solocabaretière een betrekkelijke nieuwkomer, ze is wel al 37 jaar en zij draait inmiddels een groot aantal jaren in het theater mee. Die ruime ervaring als zangeres, onder meer opgedaan in cabaret, show en musical, maakt zij ook deze keer optimaal te gelde, daarbij muzikaal sterk bijgestaan door pianist Martijn Breebaart. Bovendien kon zij voor dit liedrepertoire wederom een beroep doen op de vermaardste liedauteurs die Nederland rijk is, onder wie Ivo de Wijs, Liselore Gerritsen en haar eigen echtgenoot Jacques Klöters. Daarnaast komt, meer dan de vorige keer, haar opleiding tot danseres goed van pas bij haar energiek lenige performance. En opnieuw blijkt hoe belangrijk de ontwikkeling is geweest die zij als conférencière/komediènne doormaakte door de laatste jaren veelvuldig op te treden als stand-up comedian. Daaraan heeft zij ongetwijfeld ook haar grote bravoure te danken.

Toen ik de vorige keer de loftrompet stak, hield ik me in, omdat het haar debuut als soliste betrof. Het vervolg moest leren of de hoge verwachtingen waarmee zij zich opzadelde inderdaad bewaarheid zouden worden. Na dit tweede programma is er geen enkele reden meer voor reserves. Het mag gezegd: Lenette van Dongen is heel, héél erg goed.