Nederlander klopt Ethiopiërs bij sprintcross in Breda

BREDA - Gestaag druppende regen, blubber tot aan de enkels, een ijskoude wind en twee volslagen onbekende Ethiopiërs. De hindernissen voor Kamiel Maase waren talrijk, maar hij overwon ze allemaal met verve. Een krachtige eindsprint leverde hem de zege op in de sprintcross van Breda.

Maase zint op revanche, nadat eerder dit seizoen het Europees kampioenschap veldlopen uitliep op een blamage. De Brabantse atleet werd ziek en kwam pas als derde Nederlander in de achterhoede over de finish. Daarom richt hij zich op het WK eind maart in het Marokkaanse Marrakech. En als de voortekenen niet bedriegen, moet Maase tot iets moois in staat zijn. In het Engelse Durham eindigde hij als vierde bij een ijzersterk bezette internationale cross en in Soest kwam hij bij de Sylvestercross, ook een loop met aanzien, tot de derde stek. Maase: “De afgelopen twee jaar ben ik bij het WK als 30ste en 31ste geëindigd. Ik hoop dat ik dat kan verbeteren.”

Dat zijn vorm stijgende is, bewees Maase in het Bredase Mastbos. Het ruim elf kilometer lange parcours was door hevige regenval en vele voorgaande pelotons hardlopers veranderd in een blubberige brei. Maase trok zich er niets van aan en trotseerde ook de harde, koude wind. De manier waarop hij de barre omstandigheden het hoofd bood, was bewonderenswaardig. Al snel ontstond een kopgroep, waarin Maase de enige Europeaan was. Ondanks de aanwezigheid van twee Ethiopiërs en drie Kenianen schuwde Maase de arbeid niet en nam hij brutaal het voortouw. “Dat had twee redenen”, vertelde Maase. “Ik wilde aan de boom schudden om te kijken hoe sterk iedereen was en ik was de eerste Nederlander en dat moest zo blijven.” Zijn aanvallende tactiek had succes. Al snel viel de kopgroep uiteen en Rene Godlieb en Marcel Versteeg, de overige Nederlanders in de voorhoede, kwamen niet meer in de buurt.

Uiteindelijk bleef hij over met twee Ethiopiërs van wie het rugnummer correspondeerde met een naam, maar daar hield alle informatie dan ook mee op. Getaneh Tessema, Ethiopiër in dienst bij atleten-makelaar Jos Hermens bood uitkomst. “Het zijn twee talenten die ons zijn aanbevolen door Haile Gebrselassie, (de wereldrecordhouder op de 10 km - red). Ze bereiden zich voor op het WK voor junioren en verblijven enkele weken in Nederland om enkele wedstrijden te lopen.”

Mohammed Awel en Birhanu Adane leken Maase in de tang te nemen. Het drietal glibberde richting de laatste meters op de atletiekbaan, met Maase aanvankelijk in derde positie. “Het laatste gedeelte van het parcours is bochtig, zodat je niet aan kunt zetten om iemand in te halen. Ik slaagde er toch in om als tweede de baan op te draaien, maar daardoor gleed ik nog bijna uit.” Eenmaal op het tartan bewees Maase dat hij ook als baanatleet zijn mannetje staat.

De nationaal kampioen op de 5 kilometer gooide er een ferme eindsprint uit en klopte de twee Afrikanen. “Na het nationaal kampioenschap veldlopen van vorig jaar is dit mijn mooiste overwinning”, klonk het opgetogen.

Ook bij de vrouwen was er reden tot Nederlandse tevredenheid. Greta Koens snelde naar een verdienstelijke derde plaats, achter de Keniaanse Susan Chepkemei en de Belgische winnares van vorig jaar Anja Smolders. Koens: “Vorig jaar heb ik in de lappenmand gezeten vanwege een slepende achillespees-blessure. Ik ben geopereerd en loop nu weer pijnvrij. Vooral gezien het zware parcours ging het vrij gemakkelijk.” Koens moest in de eindsprint nog wel afrekenen met Erika van de Bilt, die vorige week als enige van de toploopsters in Breda de halve marathon in Egmond aan Zee liep. En zo eindigde het duo nog voor drie andere Keniaanse vrouwen, die de plaatsen 5, 6 en 7 innamen.

De organisatie kneep de handen trouwens dicht dat de Keniaanse afvaardiging nog aan de start verscheen. Het gezelschap lopers verblijft in Duitsland, maar bleek niet over de vereiste papieren te beschikken. De verscherpte controle van de douane bij Venlo, naar alle waarschijnlijkheid vanwege de Koerden-problematiek, liep voor de Kenianen uit op urenlange vertraging. Susan Chepkemei, de latere winnares in Breda, bood uitkomst. Zij heeft in Limburg 'adoptie-ouders' en haar 'vader' toog naar de grens en babbelde de atleten de grens over.