De Rabobank houdt woord

De Rabobank maakt het betalingsverkeer voor particulieren weer gratis. Dat is een in alle opzichten verstandig besluit, waarmee de bank zich bovendien aan haar afspraken heeft gehouden. Die luidden dat er tarieven zouden worden ingevoerd op bankdiensten om zo de klanten te sturen naar goedkopere betaalvormen. Op die manier zouden de hoge kosten van het betalingsverkeer, die de banken grote zorgen baarden, worden ingedamd.

Nu die missie kennelijk is geslaagd, is het niet meer dan logisch dat de bank daaruit de consequentie trekt en de irritante tarieven ongedaan maakt. De maatregel toont tevens dat de consumentenorganisaties in hun verzet tegen de tarieven het gelijk aan hun kant hadden. Zij pleitten er voor bankklanten via voorlichting tot ander betalingsgedrag te brengen. Die klanten blijken nu wel degelijk voor rede vatbaar. Als het duur is om te betalen via een handgeschreven overboeking en de klant wordt een alternatief geboden, is de consument bereid zijn gedrag aan te passen.

Dat de kosten eerder zo uit de hand liepen, kwam mede door de manier waarop de banken hun diensten aanboden: alsof het niets kostte. Zoals nu bij de Rabo-bank is gebleken. Bij de Postbank waren ze daar al eerder achter: door steeds goedkopere alternatieven te promoten, gaan de klanten vanzelf hun gedrag aanpassen. Meer overschrijvingen in één (gratis) envelop, automatisch betalen als het even kan, girobetaalkaarten alleen voor grote bedragen uitschrijven en dergelijke.

Waar de Postbank enige tijd heeft kunnen profiteren van zijn 'gratis' imago, doemt nu concurrentie op van 'gratis' Rabo-rekeningen. De andere banken kunnen nu met goed fatsoen niet achterblijven: want waarom zouden ABN Amro-klanten minder bereid zijn tot gedragsaanpassingen dan die van de Rabo? Banken die hun klanten blijven lastig vallen met 'sturende' tarieven, moeten niet gek opkijken als de klanten weglopen.